Προκλητική, αναρχική, στο πνεύμα των ταινιών του Μπουνιουέλ, είναι η ρουμάνικη ταινία ««Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό» του γνωστού μας Ρουμάνου Ράντου Τζιούντε («Άφεριμ!», «Δεν με νοιάζει αν η ιστορία μας χαρακτηρίσει βάρβαρους»), που κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου. Μια ακόμη εξαιρετική ταινία στο πνεύμα των άλλων ταινιών σκηνοθετών του ρουμανικού «νέου κύματος» (Κρίστι Πούιου, Κορνέλιου Παρουμπόιου και Κρίστιαν Μουντζίου), με τον σκηνοθέτη να χρησιμοποιεί όχι μόνο την πρόσφατη ιστορία της χώρας του αλλά και τον Covid-19 και σκηνές πορνό για να κάνει μέσα από μια, συχνά τολμηρή, πειραματική μορφή, και διανθισμένη με σατιρική διάθεση και μαύρο συχνά χιούμορ, επίθεση ενάντια στην ίδια την κοινωνία της Ρουμανίας.

1295 1

Χωρισμένη σε τρία μέρη, η ταινία αρχίζει μ’ ένα μαγνητοσκοπημένο, πολύ τολμηρό σεξ (που μοιάζει με σκληρό πορνό) ανάμεσα σε μια δασκάλα, την Έμι. και τον άντρα της, μαγνητοσκόπηση που, όπως μαθαίνουμε στη συνέχεια, έχει ανεβεί στο ιντερνέτ και την έχουν δει τόσο οι μαθητές όσο και οι καθηγητές του σχολείου όπου διδάσκει η Έμι. Στη συνέχεια βγαίνουμε στους δρόμους της Βουδαπέστης για να παρακολουθήσουμε τις αντιδράσεις των κατοίκων στον κορονοϊό, με άλλους να φοράνε τη μάσκα, κάποιους να αντιδρούν όταν ένας μπαίνει χωρίς μάσκα σε μαγαζί κι άλλος να υποστηρίζει πως η θεία μετάληψη σκοτώνει τον ιό (επεισόδια που, όπως όλοι γνωρίζουμε, συμβαίνουν σήμερα παντού). Με ένα αναπάντεχο φινάλε τριών ειδών (διαλέγετε και παίρνετε), όπου είτε δέχεστε την ταινία για ένα απλό αστείο, ή σαν κάτι το εντελώς διαφορετικό και πως οι απάνθρωπες δοκιμασίες της Έμι δεν αφορούν μόνο αυτήν!

Στο δεύτερο μέρος, που τιτλοφορείται «μικρό λεξικό ανέκδοτων, σημείων και θαυμάτων», ο Τζιούντε παραθέτει τις απόψεις του για την ιστορία αλλά και την τέχνη, μέσα από τίτλους (ναζισμός, μιλιταρισμός, Εκκλησία, Γαλλική Επανάσταση, Ρομπότ, κινηματογράφος, κ.ά.). Για να μας μιλήσει για τη συνεργασία της Καθολικής Εκκλησίας με τους ναζί, τις στρατιωτικές καταστολές ενάντια στους πολίτες, αλλά και για τις απόψεις του για τον κινηματογράφο («η γυαλισμένη ασπίδα της Αθηνάς», όπως τον περιγράφει) και τις άλλες τέχνες.

Για να καταλήξουμε στο τρίτο, και πιο σημαντικό, μέρος, το «Πράξη και υπονοούμενα», όπου, στην αυλή του σχολείου, τα μέλη του συλλόγου γονέων και δασκάλων της Σχολής, «δικάζουν την Έμι για το πορνό βίντεο. Ευκαιρία για τον Ράντου Τζιούντε να σατιρίσει την υποκρισία της ρουμάνικης κοινωνίας και να αποκαλύψει τον συντηρητισμό, το ρατσισμό, τον αντισημιτισμό, το μισογυνισμό και τις εθνικιστικές και διάφορες άλλες απαράδεκτες, ακροδεξιές θέσεις πολλών συμπατριωτών του.

Νίνος Φενέκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr