Μια από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, που φυσικά αξίζει να ανακαλύψουμε ή να ξαναδούμε, είναι το «Πρόσωπο με πρόσωπο» (« Ansikte mot ansikte», Σουηδία, 1976) όπου όλες οι γνωστές θεματικές του σκηνοθέτη συμπυκνώνονται στο πρόσωπο μιας εκ των μουσών του, της εκπληκτικής Λιβ Ούλμαν. Μοναξιά, σεξουαλικά απωθημένα, τραυματισμένοι γάμοι, καταπίεση, φόβος, απελπισία, η ιδέα της αυτοκτονίας… 

Η Ούλμαν  υποδύεται μια ψυχίατρο στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης που εκδηλώνεται εν απουσία των δικών της (ο γάμος της είναι προβληματικός και έχει μια και κόρη).

face to face2

Μια επίσκεψη στον παππού και τη γιαγιά της την μεταφέρει για λίγο στην παιδική της ηλικία, μυστικά κρυμμένα στο πίσω μέρος του μυαλού ξεγλιστρούν και πάλι και εμφανίζονται απειλητικά μπροστά της. Οσο η ώρα κυλά τόσο περισσότερο η γυναίκα οδηγείται σε ένα είδος εσωτερικής απομόνωσης, μια παράνοια. Ακόμα και το φλερτ με έναν συνάδελφό της καταλήγει σε φιάσκο της. Αδυνατεί πλήρως να πιαστεί από την πραγματικότητα και την λογική και αυτή την απόγνωση ο θεατής την βιώνει πολύ καλά. Διότι έμπειρη «μπεργκμανική» ηθοποιός καθώς είναι, η Ούλμαν γνωρίζει πολύ καλά το τερέν της ιστορίας και χειρίζεται μαεστρικά το πρόσωπο που με κομμένη την ανάσα υποδύεται. Δίπλα της ο Ερλαντ Γιόζεφσον (στον ρόλο του άλλου ψυχιάτρου), παρτενέρ της Ούλμαν και στο αριστούργημα του Μπέργκμαν «Σκηνές από ένα γάμο».

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr