Ο "κακός μπελάς"των... ριμέικ

1334

"Τα φιλαράκια"

Αυτή την εποχή οι σινεφίλ απολαμβάνουν στις θερινές αίθουσες μια εξαιρετική επανέκδοση του παρελθόντος, τον «Κακό Μπελά» του Εντουάρ Μολιναρό. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά που αρέσουν σε ένα σινεφίλ, όπως κωμικά στοιχεία, ωραία ευρήματα, ένταση και κορυφαίους σταρ. Οκτώ χρόνια αργότερα γυρίστηκε το ριμέικ της από τον Μπίλι Γουάιλντερ, που παρά το τεράστιο ταλέντο του δεν κατάφερε να κερδίσει την πρωτότυπη δημιουργία. Επειδή λοιπόν εξακολουθεί στην εποχή μας να υπάρχει έντονη κρίση σεναρίων και μοιραία γίνονται πολλά ριμέικ είναι πολύ δύσκολο να προσεγγίσει κανένας το αρχικό φιλμ. Υπάρχουν άραγε εξαιρέσεις, υπάρχουν προτάσεις που μπορεί να κάνει ο γράφων; Ας το ψάξουμε λίγο το θέμα.

ΔΥΟ ΦΕΤΙΝΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ

Παραδόξως και ευτυχώς φέτος είχαμε δύο φωτεινές εξαιρέσεις. Στα 1961 ο Ρόμπερτ Γουάιζ γύρισε το μυθικό του μιούζικαλ «West Side Story» που κέρδισε 10 βραβεία Όσκαρ. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, που έχει πάντα τη σοφία και τη γνώση του τι θέλει να κάνει στην επέτειο των 60 χρόνων γύρισε το ριμέικ αξιοποιώντας την ίδια μουσική του αρχικού φιλμ, αλλά τελείως άγνωστους ηθοποιούς εκτός της Ρίτα Μορένο. Εστίασε ιδίως στο φυλετικό πρόβλημα και πέτυχε. Κατάφερε μάλιστα να πραγματοποιήσει μια εξαιρετική επίδοση: Ταυτόχρονα σεβάστηκε απόλυτα την κλασική δημιουργία, αλλά και έκανε μια δική του ταινία, αναφερόμενος στο καυτό σύγχρονο πρόβλημα της εποχής, δηλαδή στη συμφιλίωση. Ουσιαστικά έκανε μια πρόταση του πως μπορούμε να κατασκευάσουμε σε έναν «εργαστηριακό» χώρο το τέλειο αντίγραφο ενός πρωτότυπου καλλιτεχνήματος.

Η ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Στα 1947, ο Έντμουντ Γκούλντινγκ διασκευάζοντας ένα καταπληκτικό βιβλίο γύρισε το κοινωνικό δράμα με στοιχεία νουάρ «Ο Αγύρτης» (Nightmare Alley) με τον Τάιρον Πάουερ . Αυτή η δημιουργία, παρά την διεισδυτική της διερευνητική ματιά απέτυχε εισπρακτικά παταγωδώς. Τρία τέταρτα του αιώνα μετά ο ιδιοφυής Μεξικανός δημιουργός Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο κάνει μια νέα προσέγγιση του βιβλίου στο μεγάλης διαρκείας «Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών» με τον Μπράντλεϊ Κούπερ στη θέση του Τάιρον Πάουερ αξιοποιώντας παράλληλα δύο υπέροχες σταρ, την Ρούνι Μάρα και την Κέιτ Μπλάνσετ. Αρχικά, τόλμησε και έμεινε απόλυτα πιστός στο βιβλίο και στη θέση του υπαινικτικού happy end της ταινίας έβαλε ένα πολύ σκληρό φινάλε. Παράλληλα, έντυσε την ταινία του με μια σκοτεινή φλεγόμενη ιμπρεσιονιστική ματιά σχολιάζοντας έξοχα, μέσα από μία ταινία εποχής, τη σύγχρονη δυστοπία. Υπήρξε μια υπέροχη δημιουργία, από τις καλύτερες που είδε ο γράφων και ιδίως κέρδισε την αρχική ταινία, κάτι ιδιαίτερα σπάνιο που δείχνει και τη μεγάλη αξία της επέμβασης του δημιουργού.

ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ

Στα 1969 ο αγαπημένος μου Γάλλος δημιουργός, ο αδικημένος Ζακ Ντερέ,  αξιοποιώντας ένα σενάριο Ζαν Κλοντ Καριέρ γυρίζει το μυθικό αριστουργηματικό νεονουάρ «Η Πισίνα». Διευθύνει εξαιρετικούς ηθοποιούς όπως οι Αλέν Ντελόν, Ρόμι Σνάιντερ, Μορίς Ρονέ και Τζέιν Μπίρκιν. Είναι μια εκπληκτική ταξική σπουδή πάνω στα δυστοπικά αδιέξοδα μιας ομάδας μεγαλοαστών που συνθλίβονται κάτω από διαδικασίες ερωτικών και άλλων ανταγωνισμών. Ένα νουάρ που έχει περάσει στην ιστορία του κινηματογράφου και το βλέπουμε τακτικά σε επανεκδόσεις. Το 2015 ο Λούκα Γκουαντανίνο γύρισε το ελεύθερο ριμέικ της ταινίας με ηθοποιούς όπως η Τίλντα Σουίντον, Ρέι Φάινς, Ντακότα Τζόνσον, Ματίας Σέντερς. Με μια εξαιρετική ιμπρεσιονιστική κινηματογράφηση, με αξιοποίηση ελλείψεων και υπαινιγμών, εξαιρετικές κατασκευαστικές αξίες και υπέροχους ρόλους, κατάφερε ώστε η δική του οπτική πάνω στο κλασικό νεονουάρ να έχει μια νέα προσωπικότητα χωρίς να αλλοιωθεί το πνεύμα του πρωτοτύπου.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΤΥΧΙΕΣ

Αν ρωτήσετε τον γράφοντα ποιο ριμέικ πρέπει να αποφύγει γιατί θα απογοητευτεί τρομερά θα είναι μια παράξενη περίπτωση. Η ιστορία είναι η ακόλουθη: Στα 1998 ο εξαιρετικός και διαφορετικός  Αμερικανός σκηνοθέτης Γκας Βαν Σαντ επιχειρεί το μεγαλύτερο ρίσκο της καριέρας του: Αποφασίζει  να γυρίσει το έγχρωμο ριμέικ της πολύκροτης ασπρόμαυρης «Ψυχώ» (1960) του Άλφρετ Χίτσκοκ. Ως ατού του ακολουθεί την εξής τεχνική. Για να μη ξεφύγει από το αρχικό φιλμ, στο ντεκουπάζ ακολουθεί την ίδια ακριβώς πλανοθεσία  μ΄ αυτή του μεγάλου μετρ. Τελικά αποτυγχάνει παταγωδώς και καταβυθίζεται και αποδεικνύεται ότι όσο τέλειο και αν είναι ένα αντίγραφο – αν δεν διαθέτεις την πνοή του αρχικού καλλιτέχνη – δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα. Τελικά αποδεικνύεται πολύ «κακός μπελάς» να τον  γυρίζεις ριμέικ.

Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress.com

Smart Search Module