Με το ταξίμετρο σε αδράνεια εμφανίζεται το «Μόνοι στη Νέα Υόρκη», ένα θεατρικής κοπής μονόπρακτο για δύο, που, ευτυχώς, δεν κουράζει. Αντιπαραθέτει τους «θερμούς» διαλόγους γραπτών μηνυμάτων με τη ζεστασιά μιας ειλικρινής κουβέντας με έναν άγνωστο. Η επαναληπτικότητα του και στα θέματα και στις τεχνικές απόκρισης, εγκλωβίζει την αβίαστη και ρεαλιστική εξέλιξη των χαρακτήρων και φυσικά τους περιορίζει στην προβλέψιμη πορεία GPS στα αδιέξοδα της ζωής, εκεί που η κίνηση μεταφράζεται σε χρόνο για πέταμα. Η Ντακότα Τζόνσον κερδίζει σε match point τον Σον Πεν με τις περιορισμένες εκφράσεις (μέρος της ερμηνευτικής της παλέτας) σε αντίθεση με τον ταλαντούχο ηθοποιό που αισθάνεται περισσότερο βολικά στο φρένο-γκάζι της δικής του ερμηνείας, ενίοτε και μανιέρας.
Επιβιβάζεται στο ταξί του και αυτός δεν βάζει την ταρίφα καθώς η διαδρομή από το αεροδρόμιο έχει σταθερή χρέωση. Το κινητό της δεν σταματά να χτυπάει καθώς κάποιος την περιμένει και εκείνη πρέπει να πάρει απόφαση αν θα τον εγκαταλείψει ή όχι. Θα μπορέσει ο διάλογος με τον οδηγό να τη βοηθήσει να πάρει τις σωστές αποφάσεις;
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ertnews.gr