Το ατίθασο πνεύμα του αβορίγινα αντιστέκεται στον χριστιανικό προσηλυτισμό και τον καθολικό διδακτισμό. Το εννιάχρονο χαρισματικό άγριο βλαστάρι της αχανούς αυστραλιανής ενδοχώρας [Ασουάν Ριντ] συλλαμβάνεται και οδηγείται σε μοναστήριο αναμορφωτήριο όπου ηγείται «αντ’ αυτού» μια φλογερή μοναχή [Κέιτ Μπλάνσετ]. Άριστα φωτογραφισμένο ιστορικό δράμα 40ς, μεταφυσικές προεκτάσεις, μετά-μυθική διάσταση θρύλου και πραγματικότητας, κόντρα ρόλοι και κατάφορα προκλητικές συμβολισμών εικόνες του εσταυρωμένου και της παναγίας μητέρας του.
Ο αποκαθηλωμένος εσταυρωμένος στο Αντεργκράουντ [Underground, 1995] του Κουστουρίτσα, Ο μακρύς δρόμος του γυρισμού [Rabbit-Proof Fence, 2002] του Φίλιπ Νόις και Ο μαύρος νάρκισσος [Black Narcissus, 1947] των Πάουελ & Πρεσμπέργκερ αποχτούν τέταρτη σωματική διάσταση δια της Μπλάνσετ. Οι Νικ Κέηβ & Γουόρεν Έλις, αυτοί που δεν θα ξανάγραφαν κοινές μουσικές γιατί είχαν κουραστεί [το δήλωναν πριν ακόμη από τη Λεοπάρδαλη του χιονιού], όχι μόνο συντονίζονται, εκπλήσσουν και καθηλώνουν αλλά ετοίμασαν κι άλλη επένδυση για τη βιογραφική ταινία της Έιμι Γουάινχαους [Back to Black, 2024].
Ανοιχτές εκδοχές και ερμηνείες, ανοιχτό τέλος και αμφισβήτηση κάθετα εμφορούμενων αξιών. Λοξό κοίταγμα και μάτιασμα της επίσημης δυτικής αποικιοκρατίας που άλεσε σπάνιους αυτόχθονες πολιτισμούς με αιχμή του δόρατος την ιεραποστολική δράση στις νέες «απολίτιστες», «βάρβαρες», «παγανιστικές» γαίες.
Κώστας Καρδερίνης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress.com