Για κάποιο λόγο ο ανήλικος νεαρός Αβορίγινας, το «νέο αγόρι» (Ασουάν Ρέιντ) όπως τον αποκαλούν σε ένα μοναστήρι ορφανοτροφείο, κάπου στα βάθη της Αυστραλίας στην δεκαετία του 1930, προκαλείασε όλους αμηχανία. Στα υπόλοιπα ορφανά παιδιά του μοναστηριού, επίσης Αβορίγινες, στις καλόγριες που τα φροντίζουν όπως και στον επιστάτη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Για ποιο λόγο το «νέο αγόρι» με την αμίλητη αλλά σίγουρη συμπεριφορά και στάση του απέναντι στα πράγματα, εκπέμπει έναν περίεργο «ηλεκτρισμό» που κάνει όλους να αισθάνονται άβολα;
Με την Κέιτ Μπλάνσετ στην παραγωγή αλλά και στον βασικό γυναικείο ρόλο της καλόγριας υπεύθυνης για την λειτουργία του μοναστηριού η ταινία, εντελώς αβίαστα και χωρίς να χρησιμοποιεί ως καταλύτη το στοιχείο του θρίλερ, κινείται στο μεταίχμιο πραγματικότητας / μεταφυσικού. Ο σκηνοθέτης Γουόρικ Θόρντον που έχει επίσης γυρίσει την «Γλυκιά πατρίδα» (2017) με τους Σαμ Νιλ, Μπράιαν Μπράουν (μια θαυμάσια ταινία πάνω στο δράμα των Αβορίγινων που καταπιέστηκαν από τους λευκούς της Αυστραλίας), πετυχαίνει έναν επιτυχημένο συνδυασμό της καταγραφής των σταδίων ενσωμάτωσης του παιδιού στον «νέο κόσμο» (το φαγητό, η προσευχή, η εργασία στην ύπαιθρο κλπ.) με την δική του «υπερφυσική» δύναμη που ωθεί τον νέο (για εκείνο) κόσμο να το αντιμετωπίζει με την επιφύλαξη που προκαλεί ο φόβος.
Εν τέλει, η ταινία μοιάζει περισσότερο σαν μια ασκητικά ήρεμη μελέτη πάνω στο ανορθόδοξο και το «διαφορετικό» σε συνάρτηση με την μυστικιστική επίδραση της φύσης που και αυτή παίζει εδώ σημαντικό ρόλο. Μια θαυμάσια κινηματογραφημένη και ήσυχα ειπωμένη ιστορία ενηλικίωσης στην οποία η μαγεία που κατά κάποιο τρόπο ταυτίζεται με την έννοια της ελευθερίας, αντιπαρατίθεται με την αυστηρότητα του καθολικισμού που μπορεί να εκληφθεί ως καταπίεση.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr