Δεν άντεξε ως το τέλος του ματς
Το «Tennis maestro», άλλη μια περίπτωση ταινίας, η οποία έχει μια καλή ιδέα, ο σκηνοθέτης την υπηρετεί με συνέπεια και φτάνει κοντά στην ολοκλήρωση της, χωρίς να τα καταφέρνει, τελικά. Κι ο λόγος είναι ότι στο αρχικό, έστω κλασικό, buddy φιλμ (όπως ονομάζονται οι ταινίες ισχυρής σχέσης και φιλίας μεταξύ ανδρών), έρχεται μια υπερχείλιση παράλληλων αφηγήσεων, οι οποίες μπουκώνουν το μάτι και το μυαλό. Ο Ραούλ Γκάτι είναι μια παλιά δόξα του τένις, που αναλαμβάνει να διδάξει τα μυστικά του αθλήματος στο νεαρό Φελίτσε, ο οποίος μόνον ευτυχισμένος δεν είναι. Στη δίνη της εφηβείας, με έναν πατέρα, ο οποίος προβάλλει το άνειρό του στον γιό – τι κλασικό μοτίβο, αλήθεια! – , ο νεαρός ψάχνει τις δικές του επιθυμίες και ανάγκες. Ο Τιτσιάνο Μενικέλι πραγματικά ερμηνεύει άψογα όλη την εφηβική αμηχανία, αντίθετα από τον «μαέστρο» Πιερφραντσέσκο Φαβίνο, ο οποίος θα μπορούσε να κατηγορηθεί για overacting. Βέβαια, το δίδυμο Ντι Στέφανο-Φαβίνο έχει δοκιμαστεί με επιτυχία στην «Τελευταία νύχτα του Φράνκο Αμόρε», αλλά εδώ ο πρωταγωνιστής αδυνατεί να επωμιστεί τις πολλές υποχρεώσεις του ρόλου. Ο πρώην ταλαντούχος, αλλά και ποτέ επιτυχημένος αθλητής, ουσιαστικά καθρεφτίζεται πάνω στον Φελίτσε. Άλλωστε, η χρονική απόσταση του σήμερα από τον χρόνο της αφήγησης, ενισχύουν αυτήν την άποψη. Ο ματαιωμένος πρωταθλητής, και παράλληλα sex symbol, είναι ολοφάνερα ένας χαμένος αυτής της ζωής. Το αποδεικνύει ο διαταραγμένος ψυχισμός του, βρίσκοντας την ισορροπία του στην εξέλιξη της σχέσης με το νεαρό μαθητή του. Μ’ άλλα λόγια, στην εξοικείωσή του με την παιδική του ηλικία. Για να φτάσουμε σε αυτό το φινάλε, ο σκηνοθέτης γίνεται φλύαρος, μπερδεύεται, ανακατεύει ασύμβατα συστατικά, το κωμικό με το δραματικό. Τρώγεται, αλλά πολύ μεγάλη η μερίδα.
Βασίλης Κεχαγιάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα topontiki.gr