Η Συλβί μία δύστροπη συγγραφέας γράφει το μυθιστόρημα της κατασκοπεύοντας με ένα τηλεσκόπιο το απέναντι διαμέρισμα στο οποίο ο Νικολά μαζί με την Νίτα και το Τεό κατασκευάζουν ηχητικά εφέ για ταινίες. Όταν η ανηψιά της θα της φέρει τον Άνταμ, έναν ευαίσθητο νεαρό πρώην κατάδικο για να την βοηθήσει να συμμαζέψει το χαοτικό της διαμέρισμα, ο Άνταμ θα γοητευτεί από το μυθιστόρημα αλλά και από την Νίτα, δημιουργώντας έτσι ένα παράξενο παζλ καταστάσεων αλλά και ερωτικών επιθυμιών.
Σε σκηνοθεσία του Ιρανού Ασγκάρ Φαραντί (ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ) οι ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ είναι μία Γαλλική ταινία που μοιάζει να έχει επηρεαστεί από το Γαλλικό σινεμά των 90s και το πνεύμα του Κριστόφ Κισλόφσκι πλανάται πάνω από όλη την ταινία. Ο ρόλος της Ιζαμπέλ Ιπέρ ως συγγραφέας που κανένας πλέον δεν θέλει να διαβάζει τα μυθιστορήματα της (μία πολύ ωραία σκηνή 4 λεπτών με την εκδότρια Κατρίν Ντενέβ) θυμίζει έντονα τον χαρακτήρα του Ντρεντινιάν στα ΤΡΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΟΚΚΙΝΟ, οι απέναντι χαρακτήρες Βενσάν Κασέλ, Βιρζινί Εφιρά και Πιερ Νινέ συνθέτουν ένα φαντασιακό-ή όχι- ερωτικό τρίγωνο και ο νεαρός Αντάμ Μπεσά θα είναι ο καταλύτης, σε μία ιστορία που σεναριακά είναι λίγο πολύπλοκη, αργεί να φτάσει στην κορύφωση, ακολουθεί συχνά λάθος διαδρομές αλλά τελικά φτάνει στο ζητούμενο απλά έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου.
Οι ιδέες της ταινίας είναι άκρως κινηματογραφικές (το στούντιο με τα ηχητικά εφέ), οι ρόλοι είναι καλογραμμένοι αλλά είναι πολλοί με αποτέλεσμα το βάρος συχνά να μετατοπίζεται από τον έναν στον άλλον με άτσαλο τρόπο, σαν παραγωγή είναι εξαιρετική, οι ηθοποιοί είναι μέσα στο πνεύμα της ταινίας, η μουσική του Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ ενισχύει το Κισλοφκικό σύμπαν, αλλά η εξοντωτική διάρκεια των 140 λεπτών σε κοινωνικό δράμα θα πρέπει πάντα να συνοδεύεται από γρήγορη αποκάλυψη του ζητούμενου κάτι που ο Φαραντί αγνοεί επιδεικτικά από την αρχή της ταινίας.
Φαντάζει όμως σαν όαση μέσα στις σημερινές παραγωγές αυτού του είδους το σινεμά. Καλές προσθέσεις, γήινοι χαρακτήρες που φλερτάρουν με την ιδέα του περίπλοκου δράματος και της ίντριγκας, η αγάπη πάντα ανοίγει δρόμους αλλά μπερδεύει και λίγο τις ζωές των ανθρώπων. Προφανώς έτσι μπερδεύτηκε και ο Φαραντί και έχασε την ευκαιρία να κάνει μία σπουδαία ταινία χαρακτήρων και καταστάσεων, κάνοντας αυτές τις ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ πιο πολύπλοκες από ότι θα έπρεπε αλλά και πάλι είναι άκρως ευπρόσδεκτες.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr