Σύνοψη: Ύστερα από μια αποτυχημένη αποστολή, ο Τάκερ, πρώην πράκτορας της CIA, οδηγεί μια ομάδα απογοητευμένων πρώην κατασκόπων στην αναζήτηση εκατομμυρίων δολαρίων σε μετρητά, που χάθηκαν κατά την κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη το 1979.
Ακολουθώντας μια πληροφορία από τον Λάρι – τον παλιό του μέντορα και άνθρωπο που τον στρατολόγησε – ο Τάκερ ξεκινά μια παράτολμη επιχείρηση στην καρδιά του Ιράν, που μπορεί να αλλάξει για πάντα τη ζωή του και της ομάδας του.
Καθώς προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξαπάτησης, προδοσίας και απρόβλεπτων συμμαχιών, ο κλοιός γύρω τους στενεύει και η αποστολή γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη.
Άποψη: Με τις ευλογίες του νυν Υπουργείου Πολέμου των ΗΠΑ (από τις πολλές χαριτωμένες μετονομασίες που έχουν λάβει χώρα επί δεύτερης θητείας Trump), πρώην Υπουργείου Αμύνης, με το οποίο συνεργάστηκε η παραγωγή, ένα κατασκοπικό θρίλερ που, αν κάτσει κανείς και το αναλύσει μετά το πέρας της προβολής, είναι σαν να γυρίστηκε μόνο και μόνο για να πασάρει μια πολύ συγκεκριμένη θεωρία για μια μερίδα του κοινού μέσω μιας ανατροπής προς το φινάλε, η οποία εμπίπτει στον χαρακτήρα του συνωμοσιολογικού. Και από τη στιγμή που τα πυρά εναντίον συγκεκριμένων χειρισμών της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής (υπαρκτών ή υποθετικών) δεν είναι διακομματικά αλλά μονόμπαντα, ακόμη και οι κότες καταλαβαίνουν τις σκοπιμότητες.
Πέραν αυτού, το φιλμ είναι κι εξαιρετικά κουραστικό λόγω μεγάλης διάρκειας, που περιλαμβάνει μια πλοκή αρκετά σύνθετη, αλλά τελικά μονοδιάστατη λόγω υπερβολικά φανατισμένης ματιάς. Δυστυχώς, και από άποψη κατασκευής, το σύνολο είναι κακοφτιαγμένο, με άσχημη φωτογραφία και μερικά πολύ τσαπατσούλικα εφέ εκρήξεων, οπότε και ο θεατής που απλά θέλει να βυθιστεί για κάποια ώρα σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν θα δυσκολευτεί λόγω της μη πειστικής ψευδαίσθησης. Η αναληθοφάνεια πολλών εκ των καταστάσεων δεν βοηθάει και στο να γίνουν αποδεκτές οι πιο σοβαρές διαστάσεις της ιστορίας που ξεδιπλώνεται.
Οι συντελεστές μπορεί να νόμιζαν ότι βρήκαν τη χρυσή τομή ανάμεσα στις περιπέτειες του Jason Bourne και τη μυθιστοριογραφία του John le Carré αντιγράφοντας τους κώδικες αλλά αφήνοντας εκτός τη δεξιοτεχνία, περίπου σαν κάποιον που υπαγορεύει στο ChatGPT να του γράψει ένα best seller και πιστεύει πως ξεκλείδωσε κάποιο κρυμμένο συγγραφικό του ταλέντο…
Φυσικά, το τεράστιο πρόσωπο του Liam Neeson που καλύπτει το 50% της έκτασης της κύριας αφίσας της ταινίας είναι παραπλανητική διαφήμιση, μιας και ο δημοφιλής ηθοποιός δεν εμφανίζεται ούτε για 10 λεπτά συνολικού χρόνου. Όσοι μπουν στην αίθουσα για να τον ευχαριστηθούν στη μεγάλη οθόνη, θα ξεμείνουν ως επί το πλείστον με τον Zachary Levi να γουρλώνει τα μάτια του κάθε φορά που ακούει κάτι σημαντικό από κάποιον χαρακτήρα.
Σίγουρα υπάρχει και ο κόσμος εκεί έξω που μπορεί να συγκλίνει ιδεολογικά με όσα λέγονται πιο ξεκάθαρα και όσα διατυπώνονται πιο έμμεσα μέσα από το σενάριο, αλλά το μεγάλο πρόβλημα με το «Κωδικός Τεχεράνη» είναι ότι χαρακτηρίζεται από τρομερή προχειρότητα, αποτυγχάνοντας παντελώς στο ψυχαγωγικό πεδίο για όσους θέλουν να εστιάσουν εκεί, δηλαδή την πλειοψηφία του κόσμου. Πάρα πολύ δύσκολα το κοινό που είχε «κακομάθει» επί πολλά χρόνια με τις κινηματογραφικές «Επικίνδυνες Αποστολές», για παράδειγμα, θα νιώσει εδώ πως όντως είδε κάτι αντάξιο του αντίτιμου του εισιτηρίου του.
Πάρις Μνηματίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα moveitmag.gr
