Αξίζει τον κόπο τόσο αίμα;
Όλο αυτό το λουτρό αίματος, στην ταινία του Κορεάτη Να Χογκ-Τζιν, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως εκδίκηση των τερατωδών στοιχείων, τα οποία εμφανίζονται μετά την καταστροφή ενός δάσους από πυρκαγιά. Αναγνωρίζει κάποιος τη πρόθεση του σκηνοθέτη να μας θέσει προ των απειλών που δημιουργεί μια οικολογική καταστροφή. Συγχρόνως, η κυρίως ομάδα ατόμων, οι οποίοι βρίσκονται στο στόχαστρο των τεράτων είναι κάποιο κυνηγοί. Άλλη μια απόδειξη των προθέσεων του σκηνοθέτη. Ωστόσο, κάποια στιγμή, όλοι οι πρωταγωνιστές τίθενται στο στόχαστρο των τεράτων, κάτι που πολλαπλασιάζει το ρέον αίμα των θυμάτων, σε σημείο να μετατραπεί η ταινία σε ένα σκληρότατο θρίλερ -«σπλάτερ».
Η ταινία απευθύνεται, κατά κύριο λόγο, στους λάτρεις του είδους, αλλά και στους γνώστες μιας «ειδικής» μυθολογίας. Σε διάφορα σημεία της ταινίας ακούγονται διάφορα ονόματα ενός κόσμου, ο οποίος μας είναι άγνωστος, κάτι που σημαίνει ότι ένα πλέον ενημερωμένο κοινό, θα μπορεί να επικοινωνήσει ευκολότερα με την ταινία. Αυτά τα ονόματα αποτελούν και τους δημιουργούς του «νέου πεπρωμένου», όπως ονομάζεται, και στο οποίο στηρίζεται η ελπίδα («The hope») ενός καινούριου κόσμου. Άλλωστε, η κορεατική κουλτούρα είναι ιδιαιτέρως αγαπητή στις νεότερες γενιές, οι οποίες μάλλον γνωρίζουν και τα απαιτούμενα.
Εμείς, πάντως, παρακολουθήσαμε μια ταινία δυόμισι ωρών, η οποία δεν έκανε καμία διαφορά από τα τόσα και τόσα σπλάτερ, τα οποία κατά καιρούς πλημμύρισαν με το αίμα τους τις οθόνες. Τα τέρατα θα μπορούσαν να αποτελούν μια ανθρώπινη κατασκευή η οποία εξώκοιλε (ας πούμε, Τεχνητή Νοημοσύνη), ίσως όμως και οι εξωγήινοι εκπρόσωποι ενός ανώτερου πολιτισμού. Δεν ξέρω τι μπορεί να γνωρίζει ο σκηνοθέτης για τα πέρα από τα γήινα, επί γης ωστόσο και με κινηματογραφικούς όρους, τίποτα σπουδαίο.
Βασίλης Κεχαγιάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα topontiki.gr