Κινηματογραφική απόδοση του σκανδάλου Μπετανκούρ, της «χρυσής κληρονόμου» της L’Oreal που μέσα από μια υπόθεση φοροδιαφυγής ενεπλάκη μέχρι και με την προεκλογική εκστρατεία του Σαρκοζί το ‘12. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ κάνει ξανά κάτι θαυμαστό στην ερμηνεία της: Μια ηθοποιός που μοιάζει να την αφήνει πλήρως και παγερά αδιάφορη κάθε έννοια μεταμόρφωσης, εμφανίζεται πάντοτε ως μονόλιθος-Ιπέρ σε ό,τι κι αν παίζει, γιατί δεν έχει τίποτα άλλο ανάγκη: Σε τραβάει σε κάθε κόσμο που χτίζει μέσω αποκλειστικά της ερμηνείας – έτσι κι αλλιώς όλα μια σύμβαση είναι, όλοι ηθοποιοί είναι, όλα ψέματα είναι.
Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία που η ηρωίδα της ξυπνάει από ύπνο κι η Ιπέρ είναι… η Ιπέρ: μακιγιαρισμένη, ατσαλάκωτη. Μέσα από ανεπαίσθητες μικρο-εκφράσεις του προσώπου της έχει χτίσει μια ολόκληρη συνθήκη μέσα σε λίγα σιωπηλά δευτερόλεπτα – μιας γυναίκας που έχει κατασκευάσει την δική της πραγματικότητα μες στην οποία ζει.
Η ταινία είναι συμπαθής, κυλάει καλά, αλλά εν τέλει δεν έχει κάποια ιδιαίτερη διορατικότητα. Μοιάζει αισθητικά με συμβατική τηλεταινία και η δραματουργία της δε διαφέρει από κάποιο αντίστοιχο ντοκιμαντέρ πάνω στην ίδια υπόθεση. Υπάρχουν καλές στιγμές σάτιρας, αλλά γενικά όχι κάτι ασυνήθιστο πέραν της ίδιας της ιστορίας.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr