Την ώρα που η «Οδύσσεια», θριαμβεύει σε όλο τον κόσμο και έχει αδιαμφισβήτητα γίνει το κινηματογραφικό γεγονός του φετινού καλοκαιριού, η απόφαση να διανεμηθεί, για πρώτη φορά εμπορικά, στις ελληνικές αίθουσες, η πρώτη ταινία του, κινεί το ενδιαφέρον. Μιλάμε φυσικά για ένα πρωτόλειο, το οποίο δεν έχει το βάρος μεταγενέστερων ταινιών του σκηνοθέτη.
Ωστόσο, το «Following» είναι μια ταινία φτιαγμένη με πολύ μεράκι, από έναν σκηνοθέτη με εντελώς δική του αντίληψη • και αυτό το διακρίνεις τόσο στο σενάριο, όσο και στη φόρμα, όπως και στη ματιά του δημιουργού της. Όχι μόνο το ασπρόμαυρο φιλμ, αλλά η όλη εικόνα της ταινίας μοιάζει με υπόκλιση ευγενείας του Νόλαν προς το νουάρ, αρχετυπικά στοιχεία του οποίου βρίσκεις στη «μοιραία» γυναίκα (Λούσι Ράσελ) ανάμεσα σε δύο άντρες (Τζέρεμι Τέομπολντ, Άλεξ Λο), στην εφιαλτική παγίδα στην οποία πέφτει ένας φαινομενικά αθώος άνθρωπος και στον λαβύρινθο όπου καταλήγει αδυνατώντας να αντιδράσει.
Ακόμα και ο ανώνυμος κεντρικός ήρωας που υποδύεται ο Τζέρεμι Τέομπολντ, είναι κάτι σαν προάγγελος ηρώων σε περισσότερο γνωστές ταινίες του σκηνοθέτη (στον Λέοναρντ του Γκάι Πιρς στο «Memento», στον Κομπ του Λεονάρντο Ντι Κάπριο). Ούτε ο ίδιος δεν ξέρει για ποιο λόγο αρέσκεται στο να παρακολουθεί ανθρώπους, παρότι λέει ότι το κάνει για να συλλέξει υλικό για το βιβλίο που θέλει να γράψει. Από τη μεριά του, ο φακός του Νόλαν τον παρακολουθεί τόσο στενά, που μας παρασύρει • γιατί άλλο βλέπουμε και άλλο είναι αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει. Μια πολύ ευχάριστη, σινεφίλ έκπληξη.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr