Αν ένα πράγμα στα σίγουρα ένιωσα, παρακολουθώντας την τελευταία ταινία Spider-Man, που τιτλοφορείται «Καινούργια μέρα», είναι ότι τίποτα… καινούργιο δεν έχει να προσφέρει. Επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, που έχουμε δει και ξαναδεί και ξαναδεί σε τόσες και τόσες ταινίες, από τότε που ο Σαμ Ράιμι γύρισε τον πρώτο Spider Man του κινηματογράφου, πίσω στο 2002, ο οποίος παραμένει και η καλύτερη όλων.
Ακόμα και το love story που βρίσκεται στον πυρήνα της ιστορίας, με τον Πίτερ Πάρκερ/ Spider- Man (Τομ Χόλαντ) να αγκαλιάζει ξανά την πρώτη και μοναδική του αγάπη την MJ (Ζεντάγια) είναι ξενέρωτος και corny, με το ζευγάρι να κάνει ιπτάμενες βόλτες γύρω από τους ουρανοξύστες, όπως ο Σούπερμαν έκανε με το δικό του αμόρε, τη Λόις Λέιν. Το μόνο εύρημα, που κάπως κινεί το ενδιαφέρον στην όλη ιστορία, είναι το πρόσωπο του «κακού», το οποίο βρίσκεται στο «πνεύμα», δε φαίνεται. Ο αντίπαλος του Αραχνάνθρωπου εδώ, είναι λέει μια οντότητα που έχει την ικανότητα να εισχωρεί στον οποιονδήποτε, με αποτέλεσμα ο Spider- Man να βρίσκεται αντιμέτωπος διαρκώς με εχθρούς, που αυτή τη φορά μπορεί να είναι περαστικοί στον δρόμο ή ακόμα και η MJ. Στο πλαίσιο της ποπ κορν φαντασίας, με την αφέλεια να αγγίζει κυριολεκτικά τα ουράνια, αυτή η κατάσταση κινεί κάπως το ενδιαφέρον.
Κατά τα άλλα, σε αυτή την «καινούργια μέρα», η Νέα Υόρκη, ουκ ολίγες φορές θα ξαναγίνει σκόνη (απορείς δηλαδή πότε προλαβαίνουν και την ξαναχτίζουν), αποδεικνύοντας ότι η «καινούργια μέρα» δεν είναι παρά μια επανάληψη του θορυβώδους θριάμβου της τσακισμένης λαμαρίνας και των γκρεμισμένων κτιρίων των προηγούμενων ταινιών, κάτι που με τη σειρά του υπογραμμίζει τη σπατάλη εκατομμυρίων δολαρίων στον βωμό ενός αφόρητα ίδιου θεάματος, άδειου, ανούσιου και (κυρίως) κινηματογραφικά χιλιοειπωμενου.
Φυσικά, όλα αυτά ουδένα προβληματισμό θα προκαλέσουν στους φαν του Spider-Man, στους οποίους, κατά κύριο λόγο, η ταινία απευθύνεται, επειδή για εκείνους, κατά κύριο λόγο, γυρίστηκε. Και μιλάμε για εκατομμύρια φαν. Αλλά και πάλι, δεν μπορείς, παρά να εντοπίσεις την αδυναμία των σεναριογράφων Κρις Μακ Κένα, Έρικ Σόμερς και Τζάστιν Κουρίτζκες, να δώσουν μια νέα πνοή στον ήρωα της Marvel, που έχει μεταλλαχθεί σε υπεράνθρωπο, μετά το τσίμπημα μιας ραδιενεργούς αράχνης. Αντιθέτως, επιλέγοντας την ασφαλή οδό της απόλυτης καταστροφής, τα νεύρα σου γίνονται ρετάλια.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr