O Πίτερ Πάρκερ έχει καταφέρει να σβηστεί από την μνήμη όλων για το ποιος είναι, συμπεριλαμβανομένων τον φίλο του Νέητ και τον έρωτα της ζωής του ΕμΤζέι. Μοναδικός του σύνδεσμος με τον κόσμο είναι η αστυνομικός που συνεργάζεται τηλεφωνικά΄΄ μαζί της και του αναθέτει τις δουλειές ως Spiderman. Ο Πίτερ όμως αρχίζει να δυσκολεύεται με τις δύο του φύσεις, νοιώθει μοναξία και η αραχνική του υπόσταση αρχίζει να ξεφεύγει από τα όρια της. Ταυτόχρονα μία νέα απειλή έρχεται για να διεκδικήσει ένα όπλο από τις διαχείριση συμβάντων, άκρως επικίνδυνο.
Καινούργια Μέρα μας λέει ο τίτλος αλλά τίποτα δεν είναι καινούργιο σε αυτό το SPIDERMAN που φροντίζει για 150 λεπτά της ώρας να παλαντζάρει ανάμεσα στο πόσο δύσκολο είναι να είσαι υπερήρωας, στο καθήκον, στην ανθρώπινη πλευρά, στον έρωτα και στη δράση. Φορτωμένο από το σύμπαν της Μarvel, άλλοτε ευχάριστα με τις σκηνές της Μαύρης Χήρας και την Φλόρενς Πιου, και άλλοτε χοντροκομένα με τις σκηνές του Χαλκ και του Μαρκ Ράφαλο. Τίποτα καινούργιο στα εφέ, επαναλαμβανόμενο θέαμα με τον Spiderman να πετάει με τους ιστούς του στη Νέα Υόρκη, ένας κακός από τα παλιά ολίγον αδιάφορος και η Τζιν Γκρέη από τους Χ ΜΕΝ ως την μεγάλη ολίγον άγουρη μεγάλη απειλή.
Το πιο παράδοξο σε αυτό το SPIDERMAN είναι πως πετυχαίνει απόλυτα όταν….ησυχάζει. Και εννοώ όταν ο Τομ Χόλλαντ ασχολείται με την Ζεντάγια και τον φίλο του Νέητ. Παράδοξο για ένα blockbuster το ειδύλιο και το συναισθηματικό κομμάτι να λειτουργεί καλύτερα από την δράση του. Η Ζεντάγια είναι υπέροχη στον ρόλο της και οι σκηνές που πετάνε με τον Τομ Χόλαντ ενώ έχει αποκαλυφθεί και του ζητάει να την πάει στο σπίτι της, στο πιο ήρεμο λεπτό της ταινίας, είναι εξαιρετικά συγκινητικό. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το αλα Κρόνενμπεργκ στοιχείο της αράχνης να θέλει να καταπιεί τον άνθρωπο, αλλά δεν χωράει σεναριακά να αξιοποιηθεί. Για τρία λεπτά και η Μαρίζα Τομέι επαναλαμβάνει τον σπουδαίο ρόλο της Θείας Μέι.
SPIDERMAN ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΕΡΑ αλλά ρουτίνα και επανάληψη σε μία ταινία που σώζεται από το ειδύλλιο της και το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, με μικρές δόσεις χιούμορ, με δράση και εφέ που έχουμε δει πολλές φορές, τίποτα καινούργιο, μόνο ο έρωτας του ζευγαριού. Το υπόλοιπο κοντεύει να…αραχνιάσει.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr