Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, και οι παντρεμένοι με τους παντρεμένους
Παίρνοντας το ρίσκο να κινηθεί ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγωδία, με τις αναφορές της να πατούν σε ταινίες διαλόγου από το γουντιαλενικό Η Χάνα και οι Αδερφές της, μέχρι το Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ του Άλμπι και φυσικά τα ψυχοδράματα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, η Ολίβια Γουάιλντ πετυχαίνει να κρατήσει την προσοχή μας για τις σχεδόν δύο ώρες αυτής της ταινίας με τον αινιγματικό τίτλο The Invite.
Αφού η προωθητική καμπάνια του φιλμ έχει εξάψει την φαντασία μας, και είμαστε έτοιμοι για μια εμπειρία κάπως πικάντικη (φυσικά και είναι!), η διασκευή των Ρασίντα Τζόουνς και Γουίλ ΜακΚόρμακ επάνω στην ισπανική ταινία "Οι γείτονες από πάνω" (2020), ξετυλίγει σκηνή μετά τη σκηνή την καρδιά της ως ένα ψυχογράφημα που ως αφετηρία έχει την τωρινή κατάσταση του γάμου της Άντζελα (Ολίβια Γουάιλντ) και του Τζο (Σεθ Ρόγκεν). Λίγο πριν την κρίσιμη καμπή της μέσης ηλικίας, βλέπουν το σεξουαλικό πάθος να χάνεται πίσω στις απαρχές της σχέσης τους, ενώ το βάρος της καθημερινότητας και οι πικρίες των ματαιώσεων της ζωής βαραίνουν στις σακούλες κάτω από τα μάτια τους και τη σπονδυλική τους στήλη.
Πολύ έξυπνα, η Ολίβια Γουάιλντ προσέγγισε αυτό το κινηματογραφικό σενάριο στις πρόβες με τους ηθοποιούς της ως ένα θεατρικό έργο. Εκτός από την δομή, της το επέτρεψε και η ανάπτυξη της πλοκής, εντός του διαμερίσματος του ζευγαριού και φυσικά η ροή των διαλόγων. Ως προς το τελευταίο, διακρίνεται μία καταπληκτική δουλειά από το πρώτο κιόλας μέρος της ταινίας, όπου η καθημερινή ένταση ανάμεσα στο ζευγάρι εδραιώνεται μέσα από την φυσικότητα των αλληλεπιδράσεων της Γουάιλντ και του Ρόγκεν, για να εκτιναχθεί στα ύψη στις στιχομυθίες αντιπαραθέσεων όπου ουσιαστικά ο ένας μιλάει πάνω στον άλλο (αχ, Μαυροψαρίδη μας με το μοντάζ σου!)- ακούγοντας, από σκηνικής απόψεως τον συμπαίκτη του, αλλά ταυτόχρονα αποδίδοντας την περιχαράκωση του κάθε ήρωα στη δική του σφαίρα φαντασίας.
Και το στοίχημα βγαίνει κερδισμένο, με το Σεθ Ρόγκεν να μπαινοβγαίνει με άνεση και γνώση ανάμεσα στους κώδικες του δράματος και της τρελής κωμωδίας και την Γουάιλντ να κινείται αφενός στην περιοχή της straightforward κωμωδίας, προσεγγίζοντας ταυτόχρονα και τις πιο απόκρυφες περιοχές της Άντζελα. Αδιαμφισβήτητα, η κατάσταση απογειώνεται με την επίσκεψη των γειτόνων, Πίνα (Πενέλοπε Κρουζ) και Χωκ (Έντουαρντ Νόρτον), οπότε από τη μία η οθόνη πάλλεται από σεξουαλική ενέργεια ενώ το δραματικό διακύβευμα μοιάζει σαν να απειλείται από μία ωρολογιακή βόμβα.
Παρότι ανά στιγμές αισθανόμαστε σαν να κινούμαστε σε περιοχές εντός ακόμα και του φαντασιακού των τεσσάρων ηρώων, το σενάριο μοιάζει σαν να τους ξέρει για χρόνια, κάνοντας απολύτως πιστευτές αυτές τις ''σκηνές από ένα γάμο'' (προσοχή στην χρωματική παλέτα της κρεβατοκάμαρας φερ' ειπείν) και φυσικά εστιάζοντας προοδευτικά από την έξαψη της σεξουαλικής διέγερσης στο προσωπικό δράμα του καθενός. Τέτοιες σκηνές υπάρχουν σίγουρα για τον απογοητευμένο μουσικό Ρόγκεν και την καταπνιγμένη καλλιτέχνιδα Άντζελα, αλλά παραπονεμένοι δραματουργικά δεν μένουν φυσικά οι Έντουαρντ Νόρτον και Πενέλοπε Κρουζ. Ο πρώτος ανά στιγμές θυμίζει τον τρόπο που έχει ο Ντάστιν Χόφμαν, μέσα από τα κενά και τις σιωπές, να επικοινωνεί την κατάσταση του μυαλού του ήρωά του, ενώ η Πενέλοπε Κρουζ έρχεται και πάλι από άλλο πλανήτη.
Για την Πενέλοπε Κρουζ (με ένα ηφαίστειο τύπου Άννα Μανιάνι να σιγοβράζει εντός της), αυτός ο ρόλος περιλαμβάνει από λογοπαίγνια και σολοικισμούς στην αγγλική γλώσσα, μέχρι λεσβιακά φιλιά, και από τσιγαριλίκια με τον Τζο, μέχρι μια ιδιότυπη θεραπεία ζευγαριού. Και κάπου στο βάθος και τον πυρήνα του σεναριακού κειμένου, σαν να διακρίνουμε ότι η Πίνα κρατάει το κλειδί όλης της δραματουργίας, αυτό το στοιχείο που θα οδηγήσει την Άντζελα και το Τζο σε ένα από τα πιο συγκινητικά και απλοπαιγμένα φινάλε που είδαμε τελευταία στη μεγάλη οθόνη.
Αυτή η "Πρόσκληση" σε τραβάει αμέσως με το περιεχόμενό της, το οσκαρουαϊλντικό της μειδίαμα απέναντι στο θεσμό του γάμου και τελικά τον τρόπο που διαπραγματεύται την επαναφεύρεση των ζευγαριών εντός του...αφού οι ζωντανοί παραμένουν με τους ζωντανούς και οι παντρεμένοι με τους παντρεμένους.
Παναγιώτης Λιάκος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ομογενειακό έντυπο Εθνικός Κήρυκας
και αποτελεί μεταφρασμένη του εκδοχή