Την πρωταπριλιά του 1939 τερματίζεται ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος με τον Φράνκο να εγκαθίσταται δικτατορικά στην εξουσία για πολλές δεκαετίες. Δεκαπέντε μέρες αργότερα ζητάει να του ετοιμάσουν ένα ωραίο δείπνο στο αγαπημένο του ξενοδοχείο Πάλας. Το τελευταίο ήταν άνω κάτω μια και χρησιμοποιούνταν ως νοσοκομείο. Παράλληλα όλοι οι καλοί μάγειρες ήταν έγκλειστοι στη φυλακή ως φανατικοί αντιφρονούντες. Για την ανάγκη του δείπνου αποφυλακίζονται προσωρινά. Στην ιστορία εμπλέκονται μια μάνα που αποφυλακίζεται, ο πολύ νέος γιός της, η κοπέλα που είναι αρραβωνιασμένοι μαζί του, ένας ομοφυλόφιλος σεφ, κι ακόμα ο κατά βάθος καλός λοχαγός Μεντίνα, η υπερφιλόδοξη και αδίστακτη σύζυγός του και πολλοί άλλοι.
Η ταινία είχε καλές εισπράξεις, 4,5 εκατομμύρια ευρώ, κέρδισε 11 σπουδαία βραβεία, αλλά πάνω απ΄ όλα είναι μια από τις καλύτερες ευρωπαϊκές δημιουργίες που είδα πρόσφατα.
Τυπική τοιχογραφική δημιουργία εποχής όπου η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική, κουστούμια και ντεκόρ υπέροχα και μια λειτουργική, υποδειγματική πεσμένη φωτογραφία ενώ συμμετεχουν έξοχοι ηθοποιοί. Συνδυάζει το θεατρικό δράμα, την «μαύρη» σάτιρα, την πολιτική ματιά αλλά και την φαινομενολογία της συμπεριφοράς ενός καθεστώτος εκδικητικού και κυνικού. Δεν θα σας το αποκαλύψω, αλλά μένω και στο εκπληκτικό φινάλε της ταινίας με τους ήρωές μας σε μια άλλη ζωή ελεύθερη και άνετη.
Πολύ σωστά ο σκηνοθέτης μας λέει με τον τρόπο του ότι οι δομές του φασισμού είναι βαθιά ριζωμένες και το ένα «τέρας» φέρνει το άλλο για να διαιωνίζεται η καταπάτηση της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Μου άρεσε πάρα πολύ και αξίζει
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress