Σκοτεινιά πίσω από τη λάμψη
Ο πολυεκατομμυριούχος Μάρκος Τιμολέων διοργανώνει πάρτι στο ιδιωτικό του νησί, που βρίσκεται κάπου στο Ιόνιο, για τα 25α γενέθλια της κόρης του Σοφίας. Κουβαλώντας τον πόνο από το θάνατο του γιου του Ντάνιελ, που σκοτώθηκε στα 28 του πριν από λίγα χρόνια, υποδέχεται τους καλεσμένους του, που προέρχονται από την παγκόσμια οικονομική και πολιτική ελίτ. Στο νησί βρίσκεται και ο Φόστερ, ένας άγγλος συγγραφέας που έχει αναλάβει να συγγράψει τη βιογραφία του έλληνα μεγιστάνα και η εν διαστάσει σύζυγός του Ολίβια. Στο μεταξύ “μαγειρεύει” τον αρραβώνα της κόρης του με τον Κάρλος, γόνο πλούσιας οικογένειας από την Ισπανία, αλλά η Σοφία είναι ερωτευμένη με τον Φόστερ. Και ενώ η ώρα περνά και το πάρτι κορυφώνεται διάφορες ίντριγκες και παιχνίδια εξουσίας εξελίσσονται στο παρασκήνιο φέρνοντας τις σχέσεις των μελών της οικογένειας Τιμολέων σε οριακό σημείο.
Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, η ταινία «Το πάρτι γενεθλίων» (The birthday party) του Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ αντλεί την έμπνευσή της από τη ζωή του Αριστοτέλη Ωνάση αλλά ουσιαστικά πρόκειται για μυθοπλασία. Πρώτα απ’ όλα τα ονόματα -αν και παραπέμπουν σε πραγματικά πρόσωπα- είναι αλλαγμένα, ο χρόνος των πραγματικών γεγονότων σε σχέση με όσα υπονοούνται στην ταινία είναι διαφορετικός και, κυρίως, όλα όσα συμβαίνουν, οι διάλογοι και τα όσα διαδραματίζονται στο νησί ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Όμως, μυθοπλαστική αδεία, θα μπορούσαν να έχουν συμβεί έτσι!
Ξεκίνησα να βλέπω την ταινία χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Όσο όμως περνούσε η ώρα και ενώ η δράση προχωρούσε και οι σχέσεις των ηρώων περιπλέκονταν, το ενδιαφέρον μου μεγάλωνε. Ακόμη κι αν ο δικός μου κόσμος ουδεμία σχέση έχει με το λαμπερό κόσμο του πλούτου και της εξουσίας, ένιωσα τη μοναξιά, τα προσωπικά αδιέξοδα, την υποκρισία, το ψέμα και την ηθική κατάπτωση μέσα στα οποία ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Ο δε Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ “πιάνει” έναν καθηλωτικό αφηγηματικό ρυθμό κάνοντας την ταινία του συναρπαστική. Ακόμη και τα διάφορα κλισέ ή οι απλοϊκοί διάλογοι μοιάζουν να “απορροφώνται” από το όλο κλίμα.
Εάν υπάρχει κάτι, κατά τη γνώμη μου, που την αποδυναμώνει είναι η χαλαρή κοινωνική προσέγγιση, η σχεδόν ανύπαρκτη κοινωνική κριτική (εδώ χρειαζόταν ένας Μπουνιουέλ!).
Αξιοσημείωτες είναι και οι ερμηνείες των ηθοποιών με κορυφαία εκείνη του Γουίλεμ Νταφόε στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com