Συνεργείο ντοκιμαντεριστών που αποτελείται κυρίως από λεσβίες γυναίκες, προσπαθεί μέσα από μαρτυρίες να εξιχνιάσει την υπόθεση της φονικής έκρηξης που σημειώθηκε στα Β’΄Καπή Αλίμου και στοίχισε την ζωή σε 70 άτομα. Τρεις επιζώντες και μάλλον ένας από αυτούς είναι ο αυτουργός, Η μήπως όχι;
H Μεγάλη Σφαγή των Β’ Καπή Αλίμου είναι μία ελληνική κωμωδία που εκτός από τον εξωφρενικά σουρεάλ τίτλο της διαθέτει εκείνη την υπόθεση που θα μπορούσε να γίνει μία επίσης εξωφρενική σουρεαλιστική κωμωδία. Το σενάριο του Αθανάσιου Τόμμυ Σκλάβου που είναι και ο σκηνοθέτης παρουσιάζει με επιτυχία αρχικά τους χαρακτήρες και αποδίδει την μόνιμα ”νευριασμένη” διάθεση της αντισυμβατικής σκηνοθέτιδας που σχεδόν μάταια προσπαθεί να ολοκληρώσει την ντοκιμαντερίστικη έρευνα της, παρέα με ένα συνεργείο χαρακτήρων που ο καθένας είναι εντελώς ”στον κόσμο του”.
Εκεί που χάνει πόντους η ταινία είναι σκηνοθετικά. Ενώ το σενάριο της μπορεί και δένει την υπόθεση συνεργείο και ιστορίες των επιζήσαντων, η όλη παρουσίαση της ταινίας δείχνει να δίνει βάρος περισσότερο σε μία τηλεοπτικών προδιαγραφών σκηνοθεσία, χωρίς καμία διάθεση για κάτι που θα κάνει αυτήν την μαύρη κωμωδία κάτι παραπάνω από τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτ. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος ως σεναριογράφος τα πάει εξαιρετικά αλλά ως σκηνοθέτης δείχνει να μην δίνει την απαιτούμενη προσοχή.
Η Μεγάλη σφαγή των Β’ Καπή Αλίμου μπορεί να είναι μία ταινία παραγγελία του Δήμου Αλίμου αλλά διαθέτει ταυτόχρονα πολύ ωραίες στιγμές (όλη σχεδόν η ιστορία της σκηνοθέτιδας και του συνεργείου αλλά και η ιστορία της μητέρας με την κόρη) μερικές που είναι ολίγον επιτούτου woke agenda που δεν πείθει (η ιστορία με το cross dressing) αλλά και ένα πολύ ωραίο φινάλε. Και αυτό όμως στο σενάριο πιστώνεται.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr