Αν και σκηνοθετημένο με σβελτάδα και μια εμφανή επίγνωση του κοφτερού του στυλ, το «Θανάσιμα πλούσιος» είναι βασικά έργο σεναρίου και ο Τζον Πάτον Φορντ ξέρει να γράφει – άλλωστε βραβεύθηκε με το Best First Screenplay στα βραβεία Independent Spirit για το «Emily the Criminal» με την Όμπρεϊ Πλάζα το 2022. Ο Φορντ αναφέρει τον Μάικλ Μαν και τον Ζακ Οντιάρ ως αγαπημένους δημιουργούς που τον επηρέασαν, αλλά η ιστορία του ριγμένου κληρονόμου που η πλούσια μητέρα επέμενε να γεννήσει παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις του δικού της πατέρα, κι έτσι μεγάλωσε φτωχός και σε νεαρή ηλικία εντελώς ορφανός, δεν μοιάζει με τις περιπέτειες χαρακτήρων του πρώτου ή τις ερωτικο-κοινωνικές ακτινογραφίες του δεύτερου. Αντίθετα, ακολουθεί την ανάλαφρη και ελικοειδή μπουλβάρ κωμωδία των απρόσμενων ανατροπών και μια κωμική σύλληψη άλλων δεκαετιών όσον αφορά το σταδιακό ξεπάστρεμα των μνηστήρων μιας μεγάλης περιουσίας που θα έπρεπε να μοιραστούν τα ξαδέλφια με τον ωραίο αλλά άτυχο Μπέκετ που κανείς δεν υπολογίζει· ωστόσο εκείνος, μετά το ταπεινό του ξεκίνημα στο Νιου Τζέρζι και τη δουλειά σε ένα ραφείο, σκέφτεται πως δεν είναι και τόσο απίθανο μείνει ο μόνος κληρονόμος, αφού δεν υστερεί σε φονική φαντασία και οι συνθήκες των ουσιαστικά άεργων, άπειρων υποψήφιων θυμάτων του ευνοούν τους υπολογισμούς του. Μέχρι να φτάσει στο μεγάλο τζάκι των Λονγκφέλοου και να βουτήξει στο μέλι των δισεκατομμυρίων που φέρνει την ευτυχία, όσο κι αν η παροιμία ισχυρίζεται το αντίθετο, ο χαμογελαστός αριβίστας θα πρέπει να αποκωδικοποιήσει την παιδική του αγάπη, τη μοιραία Μέρι που όλο κάτι ζητάει και όλο αποχωρεί από το προσκήνιο μέχρι νεωτέρας. Το τέχνασμα του Φορντ είναι ότι ο ήρωας αφηγείται επεισόδια από την επεισοδιακή ζωή του σε έναν ιερέα: θα περιμένουμε μέχρι να δούμε για ποιο ακριβώς έγκλημα καταδικάστηκε και τι θα απογίνει. Κομεντί δράσης με κινηματογραφική σκέψη όταν τα καπρίτσια της μοίρας την απειλούν με δραματική αυθαιρεσία, το «Θανάσιμα πλούσιος» είναι ευχάριστο και ανώδυνο, όπως ακριβώς θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει το appeal του Γκλεν Πάουελ.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα lifo.gr