Όπως και να ‘χει, η συγκέντρωση και η διανομή στις κινηματογραφικές αίθουσες τριών ελληνικών μικρού μήκους ταινιών ασφαλώς δεν είναι συνηθισμένο γεγονός και ασφαλώς δεν μπορεί παρά να επαινεθεί. Άλλωστε, οι ταινίες, με όλες τις επιμέρους διαφωνίες και ενστάσεις που μπορεί να διατυπώσει κάποιος, παρακολουθούνται ευχάριστα, αφού έχουν για σημείο συνάντησής τους, την χιουμοριστική και παιχνιδιάρικη αντιμετώπιση της νεοελληνικής πραγματικότητας.
Ένας άλλος κοινός τόπος είναι πως ενώ και οι τρεις ιστορίες έχουν για κεντρικούς ήρωες άτομα απολύτως ρεαλιστικά, «διπλανούς» μας χαρακτήρες, με εύσχημο τρόπο αυτοί μεταβάλλονται σε εξωπραγματικούς, μέσα από ευφυή κινηματογραφικά παιχνιδίσματα. Ο κλασικός «πασόκος», που γίνεται απαγωγέας, στο «Εκατό χρόνια μπροστά», το κλασικό λαμόγιο-νταραβερτζής των νεκροταφείων, στο «Χους ει και εις χουν απελεύσει», με ένα απρόοπτο φινάλε, οι κλασικοί αραχτοί στο μπαλκόνι φίλοι, οι οποίοι φαντασιώνονται τη γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι. Λίγο «σιωπηλοί μάρτυρες», λίγο «απέναντι».
Παρά το γεγονός ότι η πρωτοτυπία δεν ανήκει στις αρετές των τριών μικροδημιουργιών, το χιούμορ μοιάζει να σώζει τις αδυναμίες. Με επιμέρους διαφοροποιήσεις, με αρετές και μειονεκτήματα, κάθε μια από τις μικρού μήκους ταινίες διατηρεί τη φρεσκάδα της νεανικής ματιάς. Ο Μιχάλης Γιγγινής, η Ιωάννα Κρυωνά και ο Δημήτρης Παπαθανάσης (κατά σειρά αναφοράς των ταινιών) πραγματοποιούν μια πρώτη κατάθεση στο εγχώριο κινηματογραφικό ταμείο. Είναι στο χέρι τους να αβγατίσει ή να εξαερωθεί στο μέλλον.
Βασίλης Κεχαγιάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα topontiki.gr