Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, η Έλσα είναι μια ανεξάρτητη σκηνοθέτης που έχει περιοριστεί στο να γυρίζει τηλεοπτικές διαφημίσεις. Ο νεότερος φίλος της, Μπονιφάτσιο, είναι πυροσβέστης και μερικής απασχόλησης χορευτής στρίπερ, τον οποίο γνώρισε σε ένα κλαμπ. Η Έλσα έχει φίλους που μαστίζονται από προβλήματα: η Πατρίσια (Βικτόρια Λουένγκο) έχει έναν σύζυγό ο οποίος λείπει σε επαγγελματικά ταξίδια όπου την απατά, και η Ναταλία είναι βαθιά καταθλιμμένη από την απώλεια του μικρού γιου της. Και η ίδια η Έλσα είναι καταθλιμμένη, παλεύοντας με ένα νέο αυτοβιογραφικό σενάριο και πλήττεται από ψυχοσωματικές ημικρανίες και κρίσεις πανικού μετά τον θάνατο της μητέρας της. Έχοντας τσακωθεί με την Πατρίσια, η Έλσα μοιράζεται μια εξοχική βίλα στο Λανθαρότε με τη Νατάλια, όπου το καλλιτεχνικό της όραμα και η σχέση της με τον απόντα Μπονιφάτσιο περνούν από κρίση.
Αλλά όλα αυτά τα φαντάζεται στο σήμερα ένας γκριζομάλλης σκηνοθέτης, ο Ραούλ ο οποίος εργάζεται πάνω σε ένα δικό του αυτοβιογραφικό σενάριο με τίτλο «Πικρά Χριστούγεννα». Η Έλσα φαίνεται να είναι μια εκδοχή του, ενώ ο φίλος του, Σάντι , είναι σαφώς το μοντέλο για τον Μπονιφάτσιο. Αλλά ολόκληρη η δράση της ταινίας φαίνεται να προβάλλεται από την περίπλοκη σχέση του με τη φίλη και συνεργάτιδά του, Μόνικα, η οποία τον αφήνει σε μια δύσκολη στιγμή για μια τρίμηνη άδεια για να μείνει με τη φίλη της Έλενα, της οποίας ο γιος είναι απελπιστικά άρρωστος. Η Μόνικα είναι έξαλλη με τον Ραούλ που ουσιαστικά μυθοποιεί αυτή την τελευταία κατάσταση στο σενάριό του, μια έκρηξη οργής που μοιάζει σχεδόν ονειρική μέσα στην εξωπραγματικότητά της.
Η νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι άλλο ένα μοντέρνο μελόδραμα, το οποίο εξετάζει την σχέση πραγματικότητας και μυθοπλασίας, τέχνης και ζωής, πόνου και λύτρωσης. Γνώριμα στοιχεία για τον Αλμοδόβαρ, κυρίως όλα αυτα ενταγμένα μέσα σε ένα απίστευτο production design, με φωτογραφία χρώματα και σκηνικά που δελεάζουν και προσφέρουν μία ζεστασιά στον θεατή. Οι χαρακτήρες του είναι γραμμένοι στην εντέλεια, το δράμα είναι εκεί, οι χαρακτήρες αλλάζουν, οι ατάκες πέφτουν με ρυθμό πολυβόλου…αλλά κάτι δεν πήγε όπως θα έπρεπε.
Από την μέση της ταινίας και μετά, ο θεατής αρχίζει να αισθάνεται μπερδεμένος τι είναι πραγματικότητα και τι μυθοπλασία. Σε σημείο μάλιστα που να παραιτείται από τον λαβύρινθο προκειμένου να απολαύσει το Αλμοδοβαρικό σύμπαν. Το σενάριο δημιουργεί πολλά ανοιχτά μέτωπα, τα οποία ή αφήνει ανοιχτά ή κλείνει άτσαλα. Αναγνωρίζουμε βέβαια το ταλέντο του Αλμοδόβαρ να δημιουργεί alter ego του σε κάθε ταινία και εδώ με τον εξαιρετικό Λεονάρντο Σμπαράγλια του δίνεται ευκαιρία να πει…πραγματάκια όπως το γιατί δεν κάνει ταινίες για το Netflix ή την μη αποδοχή του όρου cult στο σινεμά.
Απολαυστικό αλλά και λίγο μπερδεμένο οι ΠΙΚΡΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ του Πέδρο Αλμοδόβαρ κάνουν αισθητή την παρουσία τους, επιβεαιώνουν την σπουδαιότητα του σκηνοθέτη τους αλλά ταυτόχρονα και το χάος μέσα στο σύμπαν του. Και άλλη μία υπέροχη μουσική του Αλμπέρτο Ιγκλέσιας.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr