Η μικρή κόρη ενός απεσταλμένου δημοσιογράφου που ζει με την οικογένεια του στο Κάιρο, πέφτει θύμα απαγωγής, χωρίς οι αρχές να μπορούν να κάνουν τίποτα και χωρίς κανένα στοιχείο. Οχτώ χρόνια αργότερα και ενώ η οικογένεια προσπαθεί να ζει φυσιολογικά, θα τους ειδοποιήσουν πως η μικρή Κέιτι βρέθηκε. Μόνο που θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί διότι η Κέιτι ήταν μέσα σε μία σαρκοφάγο 3000 ετών. Η επανένωση της οικογένειας εξελίσσεται σε έναν εφιάλτη άνευ προηγούμενου.
Σε σκηνοθεσία Λη Κρόνιν που μάλιστα η Warner είχε την φαεινή ιδέα να βάλει το όνομα του σκηνοθέτη στον τίτλο προκειμένου να κάνει την διαφορά από τις προγενέστερες Μούμιες της Universal και πράγματι ο τίτλος λειτούργησε. Ο Κρόνιν που έγραψε και το σενάριο, μεταφέρει την μουμιοποίηση από τους αρχαίους Φαραώ, στα πλαίσια της οικογένειας και κατεπέκταση με έναν αρχαίο δαίμονα που θέλει να φέρει την καταστροφή, όχι του κόσμου, αλλά της αγνής ψυχής και της συνοχής της οικογένειας. Το πρώτο εικοσάλεπτο της ταινίας μπορεί να κυλάει λίγο άχαρα, τα ερωτήματα για το μυστήριο πληθαίνουν τόσο στην ταινία, όσο και στο μυαλό του θεατή αλλά από την στιγμή που η μικρή μούμια εμφανίζεται, η ταινία πατάει γκάζι, εστιάζοντας από την μία στην εμμονή των γονιών να την κάνουν καλά και από την άλλη στο ΄”τέρας” το ίδιο και αυτά που δημιουργεί.
Η ταινία ανήκει ολοκληρωτικά στο είδος του τρόμου, διαθέτει πολλές σκηνές body horror που δημιουργούν αποστροφή, παραπατάει σε λίγα σημεία που πάει να μπλέξει το μαύρο χιούμορ και τις ιδέες με τα σήματα Μορς δείχνουν αφελή, οι γονείς ως ρόλοι είναι λίγο άχρωμοι, σε αντίθεση με τα αδέλφια και την γιαγιά, στην οποία ο Κρόνιν δίνει μία εξαιρετική σκηνή κηδείας που χτυπάει κόκκινο έμπνευσης αλλά η ταινία στο σύνολο της πετυχαίνει δημιουργώντας την αίσθηση του άβολου στον θεατή (που είναι και το ζητούμενο), το μακιγιάζ της μικρής Κέιτι είναι επιτυχημένο δημιουργώντας ένα περίεργο πρόσωπο που ούτε καν θέλεις να το βλέπεις.
Η λύση του μυστηρίου αρχίζει να ξεκαθαρίζει στο τελευταίο μισάωρο, όχι πως έχει σημασία και εκεί είναι που ο Κρόνιν προσπαθεί να δώσει έμφαση και διχάζεται ανάμεσα στο γραν γκινιόλ φινάλε και τις λογικές εξηγήσεις. Σε γενικές γραμμές όμως αυτή η ΜΟΥΜΙΑ πετυχαίνει να κάνει την διαφορά, έχει κάτι το νοσηρό και το σιχαμένο ταυτόχρονα, διαθέτει πολλές έξυπνες ιδέες τρόμου, δείχνει να μην φοβάται να φτάσει στα άκρα και η ατάκα ”Πες κάτι” αποκτάει πλέον νέο νόημα. Όταν το δείτε θα καταλάβετε τι εννοώ.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr