Στην Βενετία του 1716, η νεαρή Σεσίλια μεγαλώνει στο ορφανοτροφείο θηλέων Πιετά το οποίο φημίζεται για την ορχήστρα του που αποτελείται από τα ορφανά κορίτσια. Υπό το βλέμμα μίας αυστηρής ηγουμένης, η Σεσίλια που ζει για την μουσική της, θα έρθει στο κατώφλι ενός επικείμενου γάμου με έναν στρατιωτικό ο οποίος όμως θα της απαγορεύσει την μουσική. Και ενώ το ορφανοτροφείο αναζητεί νέους χορηγούς, προσλαμβάνεται ο τότε άσημος και απένταρος Αντόνιο Βιβάλντι για να καθοδηγήσει την ορχήστρα αλλά και να ενισχύσει στην Σεσίλια το πάθος της για ελευθερία και μουσική.
Σε σκηνοθεσία Νταμιάνο Μικελέτο το PRIMAVERA είναι μία Ιταλική ταινία εποχής, ένα κοινωνικό δράμα που με αφορμή την ιστορία της Σεσίλια μαθαίνουμε και λίγα (σχεδόν απειροελάχιστα) πράγματα για τον Βιβάλντι. Δεν είναι μία ταινία για τον Βιβάλντι ο οποίος πέθανε άσημος και χωρίς καμία αναγνώριση παρά αναγνωρίστηκε σχεδόν 100 χρόνια μετά όταν ανακαλύφθηκαν οι παρτιτούρες του, εφόσον ο ρόλος του στο σενάριο είναι υπερβολικά μικρός ακόμα και από άποψη σημασίας. Το κύριο πρόσωπο είναι η νεαρή ορφανή, που στέλνει γράμματα στην μητέρα που την παράτησε, που έχει πάθος για το βιολί, που ο αυστηρός κλοιός που την περιβάλλει την κάνει να ασφυκτιά.
Εντυπωσιακή η Βενετία ως σκηνικό αν και η ταινία αρέσκεται να περνάει το μεγαλύτερο μέρος της σε κλειστούς χώρους, σε σκοτεινούς διαδρόμους και σε πέτρινες αυλές. Η εναρκτήρια σκηνή της ταινίας είναι κάπως ενοχλητική προκειμένου να καταστήσει σαφές την αυστηρότητα του καθεστώτος που μεγαλώνουν τα κορίτσια, η πρωταγωνίστρια είναι μία πανέμορφη ηθοποιός η Τέκλα Ινσόλια ιδίως όταν την βλέπουμε στο φινάλε με τα μαλλιά της, η μουσική αν και με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία δεν κερδίζει χειροκροτήματα και σε γενικές γραμμές η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα αλλά δείχνει να αφήνει στην άκρη τον Βιβάλντι, όπως ακριβώς έκαναν και τότε.
Το ερώτημα παραμένει γιατί να μην κάνεις ταινία με πρωταγωνιστή τον Βιβάλντι αλλά να τον έχεις ως τρίτο ρόλο, παρόλα αυτά η PRIMAVERA είναι μία ωραία παραγωγή, άψογα σκηνοθετημένη αλλά η έμπνευση απουσιάζει για κάτι σπουδαίο, η μπαρόκ διεύθυνση υποσκελίζει το όποιο συναίσθημα αλλά το βιολί…βιολάκι!
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr