Στα τέλη της δεκαετίας του 80, ο έφηβος Νουρ λαμβάνει μέρος σε μία αντιισραηλινή διαδήλωση στην Δυτική όχθη αλλά οι ισραηλινές δυνάμεις θα ανοίξουν πυρ. Η μητέρα του Νουρ θα εμφανιστεί μπροστά στην κάμερα για να μας πει «Δεν ξέρεις πολλά για εμάς. Δεν πειράζει, δεν είμαι εδώ για να σε κατηγορήσω, είμαι εδώ για να σου πω ποιος είναι ο γιος μου. Αλλά για να καταλάβεις, πρέπει να σου πω τι συνέβη στον παππού του». Και έτσι θα ξεκινήσει η δραματική αφήγηση από το 1948 εώς και το εγγύς παρόν, για την ιστορία μίας οικογένειας και το τραύμα που κουβαλάει.
Από τη Νάκμπα του 1948, και την αναγκαστική απομάκρυνση περίπου 750.000 Παλαιστινίων Αράβων από Σιωνιστές παραστρατιωτικούς, με τη βοήθεια των αποικιακών Βρετανών, για τον σχηματισμό του κράτους του Ισραήλ όπου η οικογένεια χάνει το αρχοντικό της και τον οικογενειακό πορτοκαλεώνα της στη Γιάφα, από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας, η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑΣ διαθέτει ήδη ένα ηθικό πλεονέκτημα και παρουσιάζει το δράμα με τους ευγενείς χαρακτήρες να χτυπιούνται από το κύμα της αδικίας με έναν άριστο δραματικό τρόπο, παρουσιάζοντας μία εποποιία δραματικών γεγονότων, χαρακτήρων και καταστάσεων, τα οποία με το πέρασμα του χρόνου αφήνουν τραύματα που περνάνε από γενιά σε γενιά.
Στα 145 λεπτά διάρκειας της ταινίας, η σκηνοθέτιδα καταφέρνει να παραδώσει το ζητούμενο στον υπερθετικό βαθμό, αναζητώντας την αιτία και δικαιολογώντας κάθε επαναστατική πράξη ή ακόμα και παρόδοσης και αποφυγής εμπλοκής από τους χαρακτήρες. Παραδειγματικές σκηνές όπως αυτή που το μικρό αγόρι βλέπει την ταπείνωση του πατέρα του και που οδηγεί όλο αυτό, δείχνουν την πρόθεση της ταινίας να απαντήσει σε ερωτήματα που μοιάζουν αναπάντητα αλλά δεν είναι τελικά. Το δεύτερο μέρος της ταινίας που έχει στο επίκεντρο το κυρίως τραγικό γεγονός της ταινίας και πως αυτό διαχειρίζεται από την οικογένεια μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο κάνει την συγκίνηση να γίνεται οργή και αγανάκτηση.
Δράμα που πετυχαίνει σε κάθε τομέα του, γεμάτο συγκίνηση και μεγαλείο ψυχής, το ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑΣ που υπήρξε η επίσημη πρόταση της Ιορδανίας για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας, δανείζεται τους όρους του κινηματογραφικού οικογενειακού έπους για να αφηγηθεί μία ιστορία παγκόσμιου ενδιαφέροντος και να υπενθυμίσει πως ότι και να συμβεί, η ζωή αλλά και ο αγώνας συνεχίζεται.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr