Στην Ρώμη, ο πρόεδρος της Ιταλίας Μαριάνο βρίσκεται στο τέλος της θητείας του. Χαίρει άκρας εκτιμήσεως από τους πάντες και από τον ίδιο τον λαό, αλλά δυσκολεύεται να πάρει σημαντικές αποφάσεις όπως αν θα υπογράψει για την νομιμοποίηση της ευθανασίας ή αν θα δώσει χάρη σε μία γυναίκα που σκότωσε τον κακοποιητικό σύζυγο της ή έναν άνδρα που σκότωσε την σύζυγο του η οποία έπασχε από άνοια. Πλαισιωμένος από την δικηγόρο κόρη του η οποία τον κρίνει αυστηρά, ο Μαριάνο όντας χήρος, βασανίζεται από ένα μεγάλο ερώτημα: Με ποιον από το περίγυρο του τον είχε απατήσει παλαιότερα η σύζυγος του.
Το ΜΕΓΑΛΕΙΟ του Πάολο Σορεντίνο, είναι μία υπέρκομψη και σοφιστικέ ταινία, στο γνωστό ύφος του σκηνοθέτη, που δεν έχει σταματήσει να συνδυάζει την τέχνη του Ιταλικού κινηματογράφου, με την πολυπλοκότητα της ίδιας της ζωής. Στο απόγειο του βρέθηκε στο Οσκαρικό Η ΤΕΛΕΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ, αλλά εδώ στο ΜΕΓΑΛΕΙΟ, επιλέγει πάλι το alter ego του, τον ηθοποιό Τόνι Σερβίλο, να ερμηνεύσει έναν σπουδαίο άνδρα με κύρος, ο οποίος προσπαθεί να κρατήσει την πίστη του στις ίδιες τις αναμνήσεις του, στην πορεία του, στις αποφάσεις του και στο τέλος στην ίδια τους την σημασία.
Εξαιρετικός φυσικά ο Σερβίλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η ταινία έχει να δώσει στον θεατή αρκετές ωραίες σκηνές ομορφιάς και εκλεπτυσμένης καλλιτεχνίας, πολύ καλή δουλειά στην καλλιτεχνική διεύθυνση και στα σκηνικά, στην ιλουστρασιόν ολίγον σκοτεινή φωτογραφία, με δύο πράγματα λίγο να ”βαραίνουν” την φύση της ταινίας, όπως το θέμα με τις αφέσεις αμαρτιών που πρέπει να δώσει ως πρόεδρος οι οποίες μοιάζουν λίγο ΄”ξέμπαρκα σκηνοθετημένες” και ο ρυθμός της ταινίας, που τα 132 λεπτά της γίνονται εύκολα αντιληπτά πράγμα που σημαίνει που με μία καλύτερη δουλειά στο μοντάζ, η ταινία δεν θα πρόδιδε τον καταβάθος παιχνιδιάρικο χαρακτήρα της.
Υπέρκομψο και μεγαλοπρεπές, γεμάτο από στοχασμούς για την μοναξιά και τον απολογισμό της ζωής, το ΜΕΓΑΛΕΙΟ του Πάολο Σορεντίνο, μιλάει για το μεγαλείο ενός προ΄έδρου, ενός σπουδαίου ανθρώπου λίγο πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση της δουλειάς αλλά και της ζωής του, κλείνοντας λογαριασμούς. Αν δεν ήταν και τόσο αργό…
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr