Ληστείες, προδοσίες, ρομάντζο και (ευτυχώς) όχι πολλές δολοφονίες διανθίζουν μια αρχετυπική ιστορία εγκλήματος στην οποία τέσσερις είναι οι βασικοί ήρωες: δυο κακοποιοί (Κρις Χέμσγουορθ, Μπάρι Κέογκαν), μια ασφαλίστρια (Χάλι Μπέρι) και ένας αστυνομικός (Μαρκ Ράφαλο). Όλα αυτά στο σύγχρονο Λος Αντζελες
Ωστόσο, αυτή η αστυνομική περιπέτεια είναι too much σε αρκετούς τομείς. Στις δύο ώρες και 50’ είναι υπερβολικά μεγάλη σε διάρκεια, φορτωμένη από πολλούς χαρακτήρες και υποιστορίες και ενώ δεν είναι έπος δίνει την αίσθηση επικής όψης. Τέλος δίνει σχετικά εύκολες λύσεις στα προφανή σεναριακά εμπόδιά της (όχι σε όλα αλλά σε αρκετά). Ισως το βασικό της πρόβλημα να είναι ότι ο σκηνοθέτης της Μπαρτ Λέιτον αγαπάει πάρα πολύ την «Ενταση» (1995) του Μάικλ Μαν. Δεν μπορεί να ξεφύγει από την σκιά της και να απογειωθεί σε κάτι που δεν θα… θυμίζει την «Ενταση».
Βεβαίως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο «Δρόμος του εγκλήματος» δεν είναι μια ταινία που παρακολουθείται με περιέργεια. Το σασπένς το έχει και για να λέμε τα τα πράγματα με το όνομά τους, δεν είναι και τόσο προβλέψιμη ταινία. Γοητευτικοτερος όλων των ηθοποιών ο Μαρκ Ράφαλο που όπως πάντα σε κερδίζει άνευ όρων, πόσο μάλλον, στον ρόλο ενό ανθρώπου που έχει παρατήσει τον εαυτό του αλλά εξακολουθεί να πιστεύει στις ικανότητές του χωρίς να δίνει σημασία στο ότι όλος ο περίγυρός του τον θεωρεί παρωχημένο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr