Βρισκόμαστε σ΄ ένα αγρόκτημα στη Σαξονία της Γερμανίας και η σκηνοθέτιδα μας αφηγείται μια ιστορική περίοδο ολόκληρων 110 χρόνων. Γνωρίζουμε πόσο κρίσιμη υπήρξε αυτή για την πατρίδα της. Ο Α’ και Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, συνθηκολόγηση, Χίτλερ, ναζισμός, παράδοση άνευ όρων και τείχος. Βέβαια διαίρεση σε Ανατολική και Δυτική Γερμανία, πτώση του τείχους και επανένωση. Η Σιλίνσκι επιλέγει τέσσερα διαφορετικά κορίτσια, γυναικεία πρόσωπα, για να αφηγηθούν όχι τόσο το ιστορικό «τραύμα» αλλά ευρύτερα και πως επηρέασε το γυναικείο φύλο.
Σε μια πολύκροτη ταινία την περιόδου 1910 εκπροσωπεί η ΄Αλμα (προ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου), η Έρικα το 1940 με την αρχή του Β’ πολέμου. Η Αντζέλικα μας πάει στα 1980 όπου υπάρχουν οι ενδείξεις των πρώτων αλλαγών και η Νέλη είναι το τώρα, η Ενωμένη Γερμανία το 2020. Η παράθεση μιας στοιχειώδους υπόθεσης δεν μπορεί με τίποτα να δώσει μια αίσθηση του φιλμ. Θυμίζοντας πολύ «Το δέντρο της ζωής» του Τέρενς Μάλικ,«Ο ήχος της πτώσης» απογειώνεται αφηγηματικά και αισθητικά σ’ ένα δυσνόητο αλλά σαφώς υπέροχο οπτικό ποίημα. Υπάρχουν αναδρομές στο παρελθόν αλλά πολλές φορές οι εποχές και τα πρόσωπα αλλάζουν χρόνους και τα συναντάμε σε άλλες περιόδους. Δεν ακολουθείται λοιπόν το κλασικό μοντάζ αλλά εκείνο των συνειρμών. Η αφήγηση είναι ιδιαίτερα αργόρυθμη, ενώ υπάρχουν πολλές σκληρές αναφορές στα προβλήματα των γυναικών (κακοποιήσεις, αυτοκτονίες κ.λ.π). Ενδέχεται να κουράσει, αλλά η αισθητική πρόταση σαφώς ξεφεύγει από το κλασικό αφηγηματικό σινεμά. ΄Εχουμε μια νεωτερική διαχείριση στα επίπεδα σκηνοθεσίας και δομής με κυρίαρχα μοτίβα την πρόταση για την ανακάλυψη και συνειδητοποίηση του γυναικείου «τραύματος».
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress