Δεκάδες «ιστορίες ενηλικίωσης» με πρωταγωνιστές ανήλικα παιδιά κατακλύζουν τις αίθουσες τα τελευταία χρόνια, σε σημείο να νιώθεις ότι το είδος έχει εξελιχθεί σε κάτι σαν επαναλαμβανόμενη… μόδα. Βεβαίως, κάποιες από αυτές νιώθεις πραγματικά να ξεχωρίζουν και εκεί θα βρούμε την δεύτερη μεγάλου μήκους κινηματογραφική δημιουργία της γιαπωνέζας Τσι Χαγιακάουα. Η εικόνα της Φούκι (Γιούι Ζουζούκι) ενός παιδιού που καλείται να αντιμετωπίσει μια κατάσταση όπως η ανίατη ασθένεια του πατέρα της (Λίλι Φράνκι), είναι ασφαλώς οδυνηρή.
Όμως η Χαγιακάουα, της οποίας το «Σχέδιο 75» (2022), σκηνοθετικό ντεμπούτο στη μεγάλου μήκους ταινία είχε κάνει αίσθηση για τον ευαίσθητο τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε την τρίτη ηλικία, δεν δείχνει εδώ να ενδιαφέρεται τόσο για το ρεαλιστικό υπόβαθρο της ιστορίας της που ναι μεν υπάρχει αλλά σε «δεύτερο πλάνο». Με βάση τις προσωπικές εμπειρίες της (γιατί η ιστορία της Φούκι είναι στην ουσία δική της ιστορία), η σκηνοθέτις βουτά με τόλμη αλλά και με γνώσεις στον κόσμο της 11χρονης επιδιώκοντας να λυπηθούμε, ή να χαρούμε, πάντως να νιώσουμε σαν αυτήν.
Μαθήτρια του σπουδαίου Ιάπωνα σκηνοθέτη Χιροκάζου Κόρε Εντα, εξπέρ σε τέτοιου είδους θέματα («Κανείς δεν ξέρει», «Shoplifters»), η Χαγιακάουα χειρίζεται άψογα τις εμπειρίες της (με χρόνο δραματουργίας το 1987) και προσφέρει αυτό το σπάνιας ευαισθησίας έργο που μέσω μιας βαθιάς, δυσβάσταχτης θλίψης υπερασπίζεται κάτι που λέγεται ελπίδα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr