Ο πετυχημένος γιατρός Μάλκομ μεταβαίνει με την ζωγράφο Λιζ, που διατηρούν σχέσεις, στο εξοχικό του οικογενειακό σπίτι για ένα ρομαντικό Σαββατοκύριακο. Τους επισκέπτονται εκεί ο ξάδελφός του Ντάρεν με την σύντροφό του .
Ο Όσγουντ Πέρκινς (μας) αποδεικνύει πως στα 51 του χρόνια είναι μακράν ο καλύτερος σκηνοθέτης ταινιών τρόμου με υπόβαθρο, εφάμιλος του Κιούμπρικ στην «Λάμψη». Αδιαφορώ για την ιστορία μένω στην αισθητική που με άφησε αποσβολωμένο. Τόσο βιωματικά και ταυτόχρονα ευφυέστατη σύγκλιση του αφηγηματικού ρυθμού με την άποψη και τον χωρόχρονο του θεατή, είναι πρωτοφανέρωτη. Τέτοια αισθητική αντίληψη έχει δεκαετίας να εμφανιστεί στο σινεμά, μια και κάθε αναπνοή των φιλμικών χρόνων, που ταυτίζονται με την ηρωίδα και μ΄ εμάς, είναι ένα βήμα συνένωσης σινεμά και ζωής. Το φιλμ αιτεί διανοούμενους σινεφίλ. Σε ΗΠΑ, Καναδά κινήθηκε μετριότατα αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Χάρμα η σκηνογραφία, οσκαρικό το μοντάζ, «πεσμένη» φωτογραφία λειτουργική. Το soundtrack από τα καλύτερα που έχω ακούσει. Ανθολογείται και το cult «Bring it back home to me» του Σαμ Κουκ που σηματοδοτεί τα του εξοχικού υπέροχα και ειρωνικά. Φυσικά υπάρχει και μια έντονη κριτική για τη βία κατά των γυναικών, ιδίως από εκείνους που παίρνουν «ζωή» από τις σχέσεις μετατρέποντας σε εκμεταλλευτές. Ναι υπάρχει το φεμινιστικό αλλά θα μείνω στις φυλλωσιές που μιλάνε στο νερό που ατενίζει στα δέντρα που κρύβουν και φανερώνουν.
Μια παραισθιογόνος αριστουργηματική δημιουργία κι ας βγουν οι φερόμενοι ως σινεφίλ να αναρωτιούνται. «Δηλαδή τι έγινε, τι συμβαίνει στο τέλος;». Θα τολμούσαν άραγε κάποτε αυτήν την ερώτηση να την κάνουν στον Αντονιόνι; Ούτε για αστείο. Ο Πέρκινς βέβαια σκηνοθέτησε το « Longlegs» που αντιμετωπίστηκε πολύ θετικά. Το «Keeper» απευθύνεται σε διαφοροποιημένο κοινό, παρά τις επαναλήψεις των σκηνών.
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress