Το 1987 στο Τόκιο, ένα ξεχωριστό και ευαίσθητο εντεκάχρονο κορίτσι προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του πατέρα της, ενώ η μητέρα της ασχολείται πολλές ώρες με τη δουλειά της και οι ενήλικες γύρω της αποτελούν ένα μυστήριο που θέλει να εξερευνήσει.
Η πρώτη ταινία της Τσι Χαγιακάoυα ήταν το αριστουργηματικό «Πλάνο 75». Πραγματικά μπήκαμε στην αίθουσα με πολύ μεγάλες προσδοκίες, που διαψευστήκαν! Ιδιαίτερα επειδή πιάνει ένα τόσο σημαντικό θέμα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Ομως η σκηνοθέτιδα όχι μόνο έχει αλλεπάλληλα μπρος - πίσω στην ιστορία της, σε σημείο που να μην καταλαβαίνεις τι γίνεται, όχι μόνο εμπλέκει και πολλές διαφορετικές μικροϊστορίες άσχετες με την κεντρική πλοκή, αλλά μας δείχνει ένα παιδί απολύτως παραμελημένο και ασύδοτα ελεύθερο για την ηλικία του, που δεν το ελέγχει κανείς, που εξερευνά δύσκολες «ατραπούς» ακόμα και για ενήλικες! Ελα όμως που δεν μας δικαιολογεί ούτε αυτή τη στάση των γονέων, ούτε μας δείχνει τι αποκομίζει η μικρή από όλα τούτα. Αρα μείναμε να αναρωτιόμαστε τι τελικά θέλει να μας δείξει η Χαγιακάoυα, χωρίς να μπορούμε να απαντήσουμε. Από την άποψη της πλανοθεσίας, της φωτογραφίας κ.λπ. έχει πολύ καλές πλευρές, αλλά τι να το κάνεις; Μη δουν τα φεστιβάλ έναν ταλαντούχο σκηνοθέτη με κοφτερή κοινωνική ματιά, αμέσως να τον κάνουν σαν τα μούτρα τους με ιστορίες που δεν καταλαβαίνει κανείς, δήθεν ποιητικές! Κρίμα.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr