Μια σαραντάρα ψυχολόγος, η Λίντα, της οποίας απουσιάζει συνεχώς ο σύζυγος, με ένα κοριτσάκι που δεν βλέπουμε και πάσχει από μια ανίατη ασθένεια, με σπίτι που γεμίζει από νερά, καταρρέει ψυχικά, αποσταθεροποιείται.
Με έξοχο τον βραβευμένο βασικό γυναικείο ρόλο, μια βαρύτατα καταθλιπτική και αργόρυθμη ταινία που υιοθετεί σκηνοθετικά (υποκειμενικά δηλαδή) τις ασύμμετρες εικόνες μιας διαταραγμένης
Στο παρά ένα δίνεται η λύση ή νομίζουμε πως γίβνεται έτσι. Μια ακόμα «Αποστροφή» ή διπλή ανατροπή; Τελικά ένα ακόμα σχόλιο για την αλήθεια και το ψέμα, την πλάνη της αναπαράστασης, την απάτη του σινεμά.
Φανταστική φωτογραφία, έντεχνο μοντάζ, καλά ντεκόρ. Μόνο για λίγους. Προσθέτω το φιλμ δίπλα στο «Μετά το κυνήγι» του Γκουαντανίνο.
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress