Ο Χλίνουρ Πάλμασον μέσα από το αξιοσημείωτο ως τώρα έργο του (όπως το “Μια Λευκή, Λευκή Μέρα” και φυσικά τη “Χώρα του Θεού”) έχει δείξει ένα αξιοθαύμαστο συνδυαστικό ενδιαφέρον για οικογενειακούς δεσμούς και για το τοπίο – ένα είδος δεσμού ζωής κι αυτό εξάλλου, για τους περισσότερους από εμάς.
Η νέα του ταινία, πολύ μικρότερων διαστάσεων και φιλοδοξιών από τη “Χώρα του Θεού”, συνδυάζει και τα δύο μέσα σε μια απολύτως λιτή αφήγηση για μια οικογένεια κοντά στην αποσύνδεση (οι γονείς χωρίζουν, τα παιδιά το επεξεργάζονται) και στο πώς και τα 5 μέλη αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους ως κομμάτια ενός (φυσικού) περιβάλλοντος χώρου.
Η διαδικασία του χωρισμού αποτυπώνεται μέσα από το πέρασμα ενός χρόνου και το πώς οι εποχές αφήνουν το στίγμα τους ή καταλήγουν να σχηματίζουν κι οι ίδιες τον χώρο και τους ανθρώπους του χώρου αυτού. Είπαμε εξάλλου, ο μεγαλύτερος σμιλευτής χαρακτήρα, δράματος και ιστορίας είναι ο ίδιος ο χρόνος και μέσα από μικρές και μεγάλες αλλαγές, αυτό είναι που παρατηρεί εδώ ο Πάλμασον.
Με χαρακτηριστικά πανέμορφες φυσικές εικόνες και ερμηνείες γεμάτες αλήθεια, ο ισλανδος σκηνοθέτης πετυχαίνει –αρκετά προσωπικό και για τον ίδιο– δράμα που μέσα από τα λιγοστά του λόγια και την λιτή του δραματουργία, καταφερνει να μαγνητίσει τον υπομονετικό θεατή. Σα να παρατηρείς ένα εντυπωσιακά όμορφο ντοκιμαντέρ όχι για τη φύση – αλλά για το τι σημαίνει η ζωή μέσα σε αυτήν.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr