«Λο» στα ηπειρώτικα σημαίνει «σώπα». Οταν ο σκηνοθέτης Θανάσης Βασιλείου επιστρέφει στο διαμέρισμα της παιδικής του ηλικίας μετά τον θάνατο της μητέρας του, βρίσκεται αντιμέτωπος με μυστικά που βαραίνουν την ιστορία όχι μόνο της οικογένειάς του, αλλά ολόκληρης της σύγχρονης Ελλάδας. Ετσι, ξεκινά ένα ταξίδι - προσωπικό ημερολόγιο ανάμεσα στα αόρατα ίχνη που ενώνουν την πόλη και τους ανθρώπους με το παρελθόν τους.
Ο σκηνοθέτης κάνει μια πολύ τρυφερή, προσωπική και συνάμα ιδιαίτερα σκληρή εξομολόγηση μπροστά στον φακό. Το σημαντικότερο στοιχείο από όλα είναι ότι αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι ιστορικές συνθήκες στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των δικών του ανθρώπων. Μυστικά και ψέματα, παραλείψεις ηθελημένες ή αθέλητες και αποκαλύψεις της ρίζας μας, της μητέρας, του πατέρα και του τόπου μας συνθέτουν αυτή την ιστορία. Μπλέκονται το προσωπικό με το συλλογικό και πώς αλλιώς θα μπορούσε να συμβεί, αφού «ξεκαθαρίζει» το τοπίο και οι ταυτότητες των προπατόρων του σκηνοθέτη. Με εκτενή αποσπάσματα από την ιστορία της επταετίας ο Βασιλείου ανατρέχει την Αθήνα, εκτός από το διαμέρισμα της μητέρας του, ώστε να βρει σημάδια μνήμης και λήθης στους δρόμους και τα μνημεία της. Η ταινία έχει μια ιδιότυπη ισορροπία, πρωτόλειες εικόνες, αλλά δυνατή αφήγηση στον λόγο. Αυτήν ξεχωρίζουμε κι εκεί εστιάζουμε, και πιο ειδικά στο πώς είναι να μαθαίνεις ποιοι ήταν οι γονείς σου αφού έχουν φύγει, ή ακόμα κι αν ζουν αλλά δεν ήταν ποτέ παρόντες. Αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα και με το φευγιό τους έχουν τη δύναμη να σε καθορίσουν εκ νέου με πτυχές της ζωής τους που για σένα ως παιδί ήταν αθέατες. Κι αν Λο σημαίνει σώπα, καταλαβαίνουμε ότι ο τίτλος είναι βαθιά ειρωνικός.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr