Στο πάρτι για την επέτειο του γάμου του, ένα ευτυχισμένο ζευγάρι με τέσσερα παιδιά γνωρίζει τη σύντροφο του γιου τους, η οποία είναι παλιά φοιτήτρια της καθηγήτριας μητέρας και συγγραφέας ενός μπεστ- σέλερ με ακροδεξιές απόψεις. Ένα βιβλίο που εξελίσσεται σε πολιτικό κίνημα, το οποίο σταδιακά βυθίζει την οικογένεια κι ολόκληρες τις Η.Π.Α. στο σκοτάδι του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας.
Πολιτικό δράμα που επιχειρεί να λειτουργήσει ως παραβολή για την τρέχουσα πολωμένη κοινωνικοπολιτική κατάσταση στις Η.Π.Α. και το καταφέρνει χοντρικά αλλά εύστοχα.
Στα θετικά της σχηματικής αναπαράστασης που συνθέτει η ιστορία, οι γυναίκες έχουν ισχύ έναντι των ανδρών, ακόμα και του συμπλεγματικού ανερχόμενου αρχηγού Τζος. Το σενάριο φροντίζει να προσδώσει θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά και στις δύο πλευρές, χωρίς όμως να καταντάει απολίτικο, βαραίνοντας εύλογα υπέρ της προοδευτικής οπτικής. Στο πλαίσιο αυτής της αμφίπλευρης νοηματοδότησης, εγείρονται ζητήματα για τις μορφές βίας που χρησιμοποιούνται και ποια πλευρά ταυτίζεται με καθεμία απ’ αυτές, καθώς και για τη φύση της δημοκρατίας και το πότε η θέληση της πλειοψηφίας καταλήγει μπούμερανγκ για την ελευθερία της.
Προβληματικά σημεία αφορούν τον χρόνο της ιστορίας και το ερμηνευτικό ύφος της Ντάιαν Λέιν. Αναφορικά με τον πρώτο, πέντε χρόνια μοιάζουν λίγα για τόσο εκτεταμένες αλλαγές στη χώρα. Δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος για τον οποίο τα φλας-φόργουορντ δε θα μπορούσαν να τοποθετούνται σε μακρύτερο χρονικό διάστημα, ώστε μια τόσο ευρεία κοινωνική και θεσμική αλλαγή να γίνει πειστικότερη.
Αναφορικά με το δεύτερο, το σκίσιμο της σημαίας από την Έλεν κι ο μετέπειτα θρήνος της εκτελούνται εξεζητημένα, παράγοντας άγαρμπες και γραφικές ερμηνευτικές στιγμές που αδικούν τον χαρακτήρα της και την πολιτική στάση που ενσαρκώνει.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr