Μια καθηλωτική μαρτυρία για την ανθεκτικότητα της καθημερινής ζωής στην πολιορκημένη Γάζα. Οι βιντεοκλήσεις μεταξύ της Ιρανής σκηνοθέτιδας και της πεισματικά αισιόδοξης νεαρής Παλαιστίνιας φωτορεπόρτερ Φατμά Χασόνα λειτουργούν ως μια δυνατή ψηφιακή γραμμή ζωής και σύνδεσης με την πραγματικότητα του πολέμου, της αντίστασης και της επιβίωσης. Ο ψηφιακός τους διάλογος μας προσφέρει μια προσωπική απεικόνιση από πρώτο χέρι της καθημερινότητας στη Γάζα. Μια μέρα μετά την ανακοίνωση της επιλογής της ταινίας στο Φεστιβάλ Καννών, η Φατμά σκοτώθηκε μετά από ισραηλινό βομβαρδισμό στο σπίτι της.
Αυτή την ταινία την περιμέναμε πολλούς μήνες μέχρι να βγει στην ελληνική διανομή. Ισως από τον Απρίλιο που ξεκινήσαμε να γράφουμε για την Φατμά... Ηταν πολύ «πυκνός» ο χρόνος. Χιλιάδες Φατμά βομβαρδίστηκαν, θάφτηκαν κάτω από τα συντρίμμια, λιμοκτόνησαν, έσβησαν σε κάποιο νοσοκομείο που δεν είχε ούτε ρεύμα, ούτε γιατρούς, κράτησαν τα νεκρά παιδιά τους σφιχτά στην αγκαλιά τους. Χιλιάδες Φατμά ύψωσαν τη γροθιά τους, χαμογέλασαν στους διπλανούς τους, κρατώντας σε ένα μπογαλάκι όλη τους τη ζωή στα καραβάνια που έφευγαν από το ένα μέρος της φυλακής που λέγεται Γάζα, στο άλλο. Χιλιάδες Φατμά πυροβολήθηκαν στο ψαχνό στις ουρές για λίγο αλεύρι. Χιλιάδες Φατμά έμειναν όρθιες, δυνατές, αισιόδοξες, πιο αποφασισμένες από ποτέ ότι θα ξαναφτιάξουν τη ζωή, κι ας είναι και μέσα στην κόλαση. Γιατί οι Φατμά αυτού του κόσμου αγωνίζονται όπως αναπνέουν. Αντιστέκονται στη βαρβαρότητα με ένα βλέμμα, μια φωτογραφία, ένα ποίημα, δυο κουβέντες απλές κι ανθρώπινες, λέγοντας την ιστορία τους. Η δική μας Φατμά είναι όλες εκείνες. Ενα κορίτσι 24 χρονών, πανέμορφο, λαμπερό, ταλαντούχο, χαμογελαστό, συνειδητοποιημένο ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά μόνο να μείνει στη Γάζα να αγωνιστεί για τη λευτεριά.
Οσο για την σκηνοθέτιδα της ταινίας Σεπιντέ Φαρσί, θα πούμε μόνο αυτό, στάθηκε με το έργο της στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr