Στην εκπνοή του δικτατορικού καθεστώτος στην Αργεντινή του 1983 ένας ομοφυλόφιλος νεαρός τοποθετείται στο ίδιο κελί με το ηγετικό στέλεχος μιας αντιστασιακής οργάνωσης. Αρχικά αταίριαστοι, αναπτύσσουν σταδιακά μια όλο και πιο στενή σχέση, καθώς ο πρώτος αφηγείται στον δεύτερο την αγαπημένη του ταινία για να τον κάνει να ξεχάσει την ταλαιπωρία του, ένα αισθηματικό μιούζικαλ από τη δεκαετία του 1950, με πρωταγωνίστρια μια σαγηνευτική σταρ.
Πολιτικό μιούζικαλ που διασκευάζει το ομώνυμο πολυβραβευμένο θεατρικό το οποίο πρωτανέβηκε το 1992 σε μουσική του Τζον Κάντερ, στίχους του Φρεντ Εμπ και λιμπρέτο του Τέρενς ΜακΝάλι. Η παράσταση βασιζόταν με τη σειρά της στο ομώνυμο μυθιστόρημα του αργεντινού Μανουέλ Πουίχ, που εκδόθηκε το 1976 κι έχει μεταφερθεί ακόμη μια φορά στον κινηματογράφο το 1985 από τον Έκτορ Μπαμπένκο με τους Γουίλιαμ Χαρτ, Ραούλ Τζούλια και Σόνια Μπράγκα.
Ακόμα ένα μιούζικαλ στη φιλμογραφία του Κόντον, έμπειρου στο είδος καθώς έχει σκηνοθετήσει τα «Dreamgirls» (2006) και την «Πεντάμορφη και το τέρας» («Beauty and the Beast», 2017), ενώ έγραψε το σενάριο του «Σικάγο» («Chicago», Ρομπ Μάρσαλ, 2002), για το οποίο βραβεύτηκε με Όσκαρ. Εδώ στήνει ευχάριστα μια ιστορία για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη σεξουαλικότητα και τον ίδιο τον κινηματογράφο.
Ο ουσιαστικά πρωτοεμφανιζόμενος Τονατίου επισκιάζει τους δύο διάσημους συναδέλφους του με την camp ευαισθησία, την ευαλωτότητα και την πληθωρικότητά του. Ο Ντιέγκο Λούνα μεταστρέφει πειστικά τη σεξουαλικότητά του, ενώ η πάντα σαγηνευτική Τζένιφερ Λόπεζ προσφέρει μουσικοχορευτικά πλούσιο και δεξιοτεχνικό, αλλά υποκριτικά επιφανειακό θέαμα. Από την πλευρά τους, ο σχεδιασμός παραγωγής του Σκοτ Τσάμπλις κι η φωτογραφία του Τομπάιας Σλίσλερ αντιπαραβάλλουν εντυπωσιακά τους κόσμους της φυλακής και της φαντασίωσης.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr