Στην στρατιωτική δικτατορία της Αργεντιν΄ής, ο Μολίνα και ο Βαλεντίν μοιράζονται το ίδιο κελί. Ο Μολίνα είναι μέσα λόγω της ομοφυλοφιλίας του ενώ ο Βαλεντίν είναι πολιτικός κρατούμενος. Και ενώ ο Μολίνα θέλοντας να ”αποδράσει” από το κελί αφηγείται μία φανταστική ταινία με την αγαπημένη του ηθοποιό, ένας δεσμός θα δημιουργηθεί ανάμεσα στους δύο άντρες, με τον φόβο πάντα του φιλιού της γυναίκας αράχνης που θα φέρει το φινάλε.
Βασιμένο στο μυθιστόρημα του Μανουέλ Πίουγκ, το οποίο έγινε μία εξαιρετική ταινία το 1983 από τον Έκτορ Μπαμπένγκο και χάρισε στο Ουίλιαμ Χαρτ το όσκαρ του και το 1993 διασκευάστηκε σε θεατρικό μιούζικαλ κερδίζοντας πολλά βραβεία Τόνι, το νέο αυτό Φιλί της Γυναίκας Αράχνης, είναι η κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού μιούζικαλ και όχι ριμέικ της ταινίας του Μπαμπένκο. Η πολιτική χροιά στην νέα μεταφορά έχει πάει περίπατο, και το βάρος έχει δωθεί στα φαντασιακά μουσικά break-φαντασιώσεις του Μολίνα, τα οποία θυμίζουν λίγο ρετρό Χόλυγουντ, αλλά ταυτόχρονα πασχίζουν τόσο πολύ να είναι αρεστά που η υπερβολή καταπίνει τα πάντα.
Στον ρόλο της Γυναίκας Αράχνης, της Ίνγκριντ Λούνα και της Ωρόρα, η Τζένιφερ Λόπεζ δίνει τον καλύτερο της εαυτό, αλλά κανένα τραγούδι δεν μπορεί να κερδίσει την εύνοια και κανένα χορευτικό σκετς δεν χαράζεται έντονα στην μνήμη. Τα κοστούμια της Κόλιν Άτγουντ φυσικά είναι αριστουργηματικά, ακόμα και στο ζοφερό κελί με τους δύο κρατούμενους, με τόσο καλογυαλισμένη όμως φωτογραφία που διώχνει μακριά κάθε υποψία εγκλεισμού. Ντιέγκο Λούνα και Τονάτιου είναι καλοί ακόμα και στην μεταξύ τους χημεία, όμως τελικά το μιούζικαλ του Μπιλ Κόντον αν και δελεαστικό, δείχνει να προσπαθεί να θέλει να γίνει τόσο αρεστό που το ”άγχος” της κινηματογραφικής ομάδας αποτυπώνεται στην εικόνα και στο τελικό αποτέλεσμα.
Ως μιούζικαλ δεν φέρνει κάτι καινούργιο παρά μόνο νοσταλγία για το παλιό Χόλυγουντ (τα χορευτικά παλεύουν να το θυμίζουν), το ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΑΡΑΧΝΗΣ αποδεικνύει ξανά το ταλέντο ή μάλλον το ταπεραμέντο της Τζένιφερ Λόπεζ, στην πρόζα της όμως ο ρόλος δεν την βοηθάει καθόλου και τι μένει τελικά;
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr