Στη νότια Πίνδο λαμβάνει χώρα ένα αυτοσχέδιο τουρνουά ποδοσφαίρου ανάμεσα σε χωριά της περιοχής και έχοντας αυτό ως ορμητήριο και ως αφηγηματικό σκελετό, η ταινία σχηματίζει ένα απλωτό, γενναιόδωρο (σε λεπτομέρειες και σε ανάπτυξη χαρακτήρων) ζωγραφικό πίνακα. Όχι τόσο ψηφιδωτό, γιατί δεν είναι αληθινά αποσπασματικό. Όσο ζωγραφιά με μεγάλες, έντονες πινελιές.
Γύρω από τους αγώνες, ο Κουτσιαμπασάκος καταγράφει και μας συστήνει την τοπική κοινωνία. Παρατηρεί, και μάλιστα με αρκετά εντυπωσιακό τρόπο (ειδικά την αγωνιστική δράση), παρουσιάζοντας το πώς οι κοινότητες ζωντανεύουν γύρω από αυτές τις αθλητικές συγκεντρώσεις. Οι οποίες παράλληλα δίνουν το έναυσμα για τη σκιαγράφηση κάποιων απίθανων χαρακτήρων, εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων.
Η ταινία έχει όμως περισσότερα στο μυαλό της από ό,τι απλώς μια επαρχιακή αγωνιστική δράση. Γύρω από τους αγώνες σχηματίζεται μια ολόκληρη ζωντανή κοινωνία, σε μια αποτύπωση της ζωής δίχως κορώνες, δίχως ευκολίες, δίχως κλισέ. Γεμάτη συγκρούσεις, αντιφάσεις, στόχους, πάθη, και συνδέσεις. Μέσα από την ταινία νιώθεις πραγματικά σα να έχεις μεταφερθεί σε μια συγκεκριμένη περιοχή, παρέα με τους συγκεκριμένους ανθρώπους, και αφήνεσαι στην εξερεύνηση – ή, απλά, την απόλαυση. Τα καλύτερα ντοκιμαντέρ, αυτό τελικά δεν καταφέρνουν πάντα;
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr