Ο Ράμι αντιμετωπίζει την αντίθεση της Εβραίας κοπέλας του στην άμβλωση. Η μητέρα του περιπλέκει τα πράγματα, ενώ ζητά αποζημίωση για το ατύχημα της κόρης της, Φίφι. Η Μίρι σχεδιάζει να τερματίσει την εγκυμοσύνη της αδερφής της με τον Ράμι, ο οποίος είναι Αραβας. Η Φίφι αγωνίζεται να κρύψει την έλλειψη παρθενιάς της για να σώσει τη φήμη της οικογένειάς της.
Ο Κόπτι είναι Παλαιστίνιος που ζει στη Γιάφα, και στις ταινίες του αντικατοπτρίζει τη ζωή της παλαιστινιακής κοινότητας στο Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι σκηνοθέτες πρέπει άραγε να μιλούν μόνο για τη γενοκτονία και την ισραηλινή κατοχή; Δεν υπάρχουν άλλα καθημερινά ζητήματα που απασχολούν τους ανθρώπους; Μήπως το να μιλήσεις για άλλα ζητήματα είναι ένας τρόπος να σε προσέξουν τα μεγάλα φεστιβάλ; 'Η μήπως επιλέγεις να μη μιλήσεις για το μεγάλο ζήτημα και πηγαίνεις στα επιμέρους επειδή δεν θέλεις να το ακουμπήσεις; Θα πει κανείς, δικαιολογημένα, ότι χρειάζονται πολλά χρόνια ώστε να γυριστεί μια ταινία, αλλά και πάλι η ισραηλινή κατοχή μετράει από το 1948, ψέματα; Το να ασχοληθείς μόνο με τις αναχρονιστικές κοινωνικές αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας, αποκομμένες από τη μήτρα που τις γεννά, και στις δύο πλευρές, μήπως «εξισώνει» κάπως τον δυνάστη με τον καταπιεζόμενο; Είτε είσαι Παλαιστίνιος είτε Ισραηλινός, τα ίδια θα τραβάς αν είσαι γυναίκα; Μήπως τα ίδια τραβάνε «όλες οι γυναίκες» ανεξάρτητα από την τάξη στην οποία ανήκουν; Μια ταινία που ανεξάρτητα από προθέσεις τελικά παίρνει θέση, θολώνοντας τον κοινό αντίπαλο και τη γενεσιουργό μορφή βίας απέναντι στις γυναίκες του λαού της Παλαιστίνης και του Ισραήλ: Το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, που έχει στο DNA τη βία, την καταπίεση, τη γυναικεία ανισοτιμία, και είναι ικανό να διαπράττει τα πιο στυγνά εγκλήματα για τα κέρδη των καπιταλιστών. Τέτοιο είναι και η γενοκτονία και η κατοχή της Παλαιστίνης από το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ. Και, τελικά, αυτή η γενεσιουργός μορφή βίας όχι μόνο δεν λέγεται στην ταινία αλλά αποκρύπτεται κιόλας, αναπαράγοντας ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές μεταξύ «προόδου - συντήρησης».
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr