Ανάμεικτα συναισθήματα αφήνει πίσω της η ενδιαφέρουσα αλλά παράξενη τελευταία ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη «Harvest» (που σημαίνει θερισμός). Παρακολουθούμε στιγμές από την καθημερινότητα των κατοίκων μιας «κοινότητας» σε μια αγροτική περιοχή στην οποία και ζουν και εργάζονται. Ο χρόνος δεν ορίζεται, πιθανόν κάπου στον μεσαίωνα παρότι μικρές λεπτομέρειες – κάποια αντικείμενα ή η μορφή κάποιων κτισμάτων – δηλώνουν μια πολύ πιο πρόσφατη εποχή, σύγχρονη.
Ο ιδιοκτήτης της περιοχής (Χάρι Μέλινγκ) προσπαθεί να διαχειριστεί την θέση του ως «εξουσιαστής» αυτής της μικρής, ενωμένης κοινότητας χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα, ενώ ένας από τους κατοίκους, ο Γουόλτερ (Κέιλεμπ Λόντρι Τζόουνς) – ο οποίος γνωρίζει τον ιδιοκτήτη από παιδί – θα γίνει ο καταλύτης της ιστορίας. Βάση του σεναρίου είναι το ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζιμ Γκρέις που κατά δήλωσή της η Τσαγγάρη αγάπησε (το σενάριο υπογράφει η ίδια με την Τζόσλιν Μπαρνς).
Σε αντίθεση π.χ. με προηγούμενες ταινίες της σκηνοθέτριας, το «Attenberg» ή το «Chevalier» όπου η αφήγηση είναι πιο ξεκάθαρη, εκείνο που κυρίως εκτιμάς στο «Harvest» είναι το «guerrilla filmmaking», το οποίο υπερτερεί του στόρι, που κάπως σχηματικά, δείχνει να βάζει στο εδώλιο του «κατηγορουμένου» τον καπιταλισμό με την άφιξη ενός εξωτερικού παράγοντα, έτοιμο να ισοπεδώσει τα πάντα. Η ταινία μοιάζει να υποστηρίζει κάτι σαν «είμαστε όλοι μαζί σε ένα τίποτα», μότο που απ’ ότι φαίνεται ότι υπήρξε «οδηγός» της και ως κατασκευής.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr