Τιμιότατο throwback «μας παρακολουθούν!» θρίλερ με κάτι από την αδιέξοδη παράνοια των ‘70s προκατόχων του, αλλά μετακινημένο σε μια σημερινή εποχή όπου τα πάντα είναι ψηφιακά και ανιχνεύσιμα. Μάλιστα, το μεγαλύτερο κομμάτι απόλαυσης της ταινίας το αντλούμε από το όλο σύστημα που έχει δημιουργήσει ο χαρακτήρας του Ριζ Άχμεντ, όλα αυτά που έχει έτοιμα και που τον προστατεύουν από την ανίχνευση.
Ο Άχμεντ είναι εξαιρετική επιλογή στο ρόλο, καθώς το φανταστικό πρόσωπο και το μεγάλο, εκφραστικό του βλέμμα ταιριάζουν σε έναν ήρωα που περνά τεράστια κομμάτια της ταινίας σε σιωπή. Μέσα από τους μηχανισμούς ενός σασπένς θρίλερ διαδικασίας, γνωρίζουμε αυτόν (που προσπαθεί να κλείσει τις συμφωνίες με ακραία τυπικότητα) και αυτήν (θέλει να κάνει το καλό, φοβάται, αλλά δεν καταλήγει ποτέ αδύναμη), και τα μυστήρια: Τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η συμφωνία ανάμεσα σε όλες; Για πόσο μπορείς να τα βάζεις με διεφθαρμένους τιτάνες και να νικάς; Και, τελικά, έχουν ακόμα κι οι Μηχανές το αδύνατο σημείο τους;
Για τα ⅔ ειδικά της διάρκειάς του, το φιλμ είναι φοβερό απολαυστικό κυνηγητό γάτων-ποντικού όπου βυθίζεσαι και παρακολουθείς τους τρόπους με τους οποίους ο Άχμεντ θα ξεγλιστρήσει. («…αυτή τη φορά»). Είναι κρίμα που στο τελευταίο 20λεπτο-ημίωρο, ο πολύ καλός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Μακένζι (του “Πάση Θυσία / Hell Or High Water”) παραδίδεται σε μια συρραφή κλισέ δράσης και καταδιώξουν που δε συνάδουν με το ως τότε κλίμα. Η δε ηθική ευκολία με την οποία εξερευνά το κεντρικό της θέμα, νιώθω πως αφήνει κάτι ξεκρέμαστο και εύκολο για το φινάλε.
Σε κάθε περίπτωση, πολύ διασκεδαστικό αλλά στιβαρά φτιαγμένο και φοβερά watchable, ένα θρίλερ μιας άλλης εποχής – ακόμα και τα καθαρά τεχνολογικά του στοιχεία μπορεί να αναχθούν σε κάτι πολύ πιο παλιομοδίτικο. Μας άφησε με ένα μικρό «κρίμα» στο τέλος, την ώρα που οι εκπλήξεις του σεναρίου μάλλον, εχμ, δεν εκπλήσσουν ακριβώς, για το πούμε διακριτικά. Θα περάσετε όμορφα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr