Βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά τα οποία έλαβαν χώρα στα νησιά Γκαλαπάγκος στη δεκαετία του 1930, η τελευταία ταινία του Ρον Χάουαρντ (Ενας υπέροχος άνθρωπος), αρχικά παρουσιάζει σχετικό ενδιαφέρον γιατί μας θυμίζει ότι ακόμα και αποκλεισμένος σε ένα ακατοίκητο, απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο ακατοίκητο μέρος, ο άνθρωπος θα βρει τον τρόπο για να αλληλο φαγωθεί με τον άλλο άνθρωπο.
Βέβαια, αυτό το γνωρίζουμε από την εποχή του Αδάμ και της Εύας αλλά ο Χάουαρντ, εδώ, θέλησε να του δώσει μια πολιτική διάσταση βάζοντας τον Τζουντ Λο και την Βανέσσα Κέρμπι στην θέση δύο Γερμανών που όταν ανεβαίνει ο Αδόλφος Χίτλερ στην εξουσία, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να πανε να ζήσουν κάπου στο πουθενα, μακριά από όλα τα υπολοιπα κακά του κόσμου. Τα «κακά» θα έχουν αντίθετη γνώμη από την στιγμή που το παράδειγμά του ζεύγους αποφασίζει να ακολουθήσει ένα άλλο ζευγάρι Γερμανών (Ντάνιελ Μπρυλ, Σίντνεϊ Σουίνι) που τους θεωρεί πρότυπο.
Και κάπως έτσι θα αρχισουν τα προβληματα γιατι θα ακολουθήσουν και άλλοι «επισκέπτες», όπως μια νεαρή αριστοκράτισσα (Άνα Ντε Αρμάς) που νομίζει ότι της ανήκει όλος ο κόσμος. Και εδώ η σχέση ανθρώπου – φύσης παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία, όμως ο χειρισμός των καταστάσεων σε συνδυασμό με μια κάπως επιδεικτική guerilla κινηματογράφηση (κάμερα στο χέρι) καταλήγουν σε ένα αμήχανο σύνολο, που γίνεται ακόμα πιο αμηχανο με τους ηθοποιούς να μιλούν με προφορά τα αγγλικά για να μας υπενθυμίζουν ότι είναι Γερμανοί (άσε που ένας από αυτούς, ο Ντάνιελ Μπρουλ, ούτως ή άλλως είναι Γερμανός).
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr