Το προξενιό, όπως καλά γνωρίζουμε, είναι μια πολύ παλιά υπόθεση αλλά στην «meta» εποχή μας, ως διαδικασία, μπορεί να αγγίξει τα όρια της παρανοϊκής κωμωδίας αν κρίνει κανείς από τα όσα λέει στην τελευταία ταινία της, η Σελίν Σονγκ.
Η σκηνοθέτις Σελίν Σονγκ ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει ερωτική σχέση και πατώντας στα χνάρια της προηγουμενης, πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της, της υπέροχης «Περασμένες ζωές» (2023), αυτό, στην ουσία, αναλύει και εδώ. Εδώ όμως, περίβλημα της ιστορίας είναι η «επιχείρηση προξενιό» και αυτό προσθέτει αλατοπίπερο στην ιστορία κάνοντας την πραγματικά εύγευστη, πρωτότυπη, αρκετά σύνθετη και με σοβαρή σκέψη πίσω της. Η Ντακότα Τζόνσον (που οσο περνούν τα χρόνια παρουσιάζει μια ευπρόσδεκτη ωριμότητα) υποδύεται την Λούσι, μια σταρ υπάλληλο σε γραφείο συνοικεσίων της Νέας Υόρκης, η οποία είναι «μάνα» στο να «φτιάχνει» σχεσεις για τους πελάτες της, όχι όμως για την ίδια.
Σε ‘ένα πρώτο επίπεδο αυτό δεν φαίνεται να την ενοχλεί και τόσο. Είναι cool και ξέρει πως να βάλει στην θέση του για το δικό της επαγγελματικό συμφέρον κάποιον που θα την πειράξει (ή απλώς θα την κοιτάξει) στον δρόμο, Όλα καλά μέχρι την στιγμή που η ίδια η Λούσι θα βρεθεί στο δίλημμα της επιλογής ανάμεσα σε έναν πάμπλουτο επιχειρηματία (Πέντρο Πασκάλ) και τον πρώην της που είναι ηθοποιός αλλά αναγκάζεται να δουλεύει σερβιτόρος και που το υποδύεται, επίσης πολύ καλός, ο Κρις Εβανς.
Το αλατοπίπερο του προξενιού αφορά την εργασία της Λούσι ως προξενήτρα, που βέβαια έρχεται σε κόντρα με την κατάστασή της στο δίλημμα. Κανένας αλγόριθμος και κανένα στατιστικό δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πραγματική ανθρώπινη επαφή και αυτό είναι το σημείο στο οποίο στέκεται η ταινία. Αυτονόητο θα μου πειτε. Όχι και τόσο, δυστυχώς, θα απαντησω. Και η ταινία το επισημαίνει θαυμάσια.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr