Πέντε έφηβες μητέρες που λαμβάνουν βοήθεια από μία κρατική δομή στην Λιέγη του Βελγίου, προσπαθούν να μάθουν πως να φροντίζουν τα μωρά τους, πως να αντιμετωπίζουν προβλήματα εθισμού ή κατάθλιψης και κακοποίησης, πως να βρουν ανάδοχους γονείς και πως να αντιμετωπίσουν όλες τις αντίξοες συνθήκες. Η κάθε μία έχει την δική της σκληρή πραγματικότητα να αντιμετωπίσει αλλά κυρίως πως και αν θα μπορέσουν να τα καταφέρουν με τον νέο ρόλο τους ως μητέρες.
Η τελευταία ταινία των Ζαν-Πιερ και Λυκ Νταρντέν, είναι μία απόλυτα επιτυχημένη κοινωνική ταινία που ξεχειλίζει από ρεαλισμό, συναίσθημα και γλυκύτητα ενώ ταυτόχρονα τα πάντα καταρρέουν στις ζωές των πέντε κοριτσιών, οι οποίες ευτυχώς σε ένα κράτος σαν το Βέλγιο που φημίζεται για το κράτος πρόνοιας του, βρίσκουν βοήθεια και στήριξη σε ένα κρατικό ”σπίτι” για έφηβες που έχουν μωρά. Η Πέρλα είναι μια νεαρή έγχρωμη γυναίκα που έχει αποκτήσει το μωρό της, τον Νοέ, ο πατέρας του μωρού όμως μόλις αποφυλακίστηκε από ένα ίδρυμα ανηλίκων και δεν θέλει ούτε το μωρό αλλά ούτε και την ίδια. Η Τζέσικα είναι έγκυος και – μετά τη γέννηση του μωρού της – αναζητά να επικοινωνήσει με τη μητέρα της, η οποία την παράτησε για ανάδοχη οικογένεια όταν ήταν στην ηλικία της Τζέσικα και τώρα της λέει απροκάλυπτα όταν συναντιούνται να μην την ενοχλήσει ξανά. Η Τζούλια ήταν άστεγη ναρκομανής, αλλά με το μωρό αλλάζει η ζωή της, κάνοντας πρακτική άσκηση σε ένα κομμωτήριο και έχοντας δίπλα της έναν στοργικό σύντροφο με τον οποίο έχει μερικές κλασικές σκηνές Νταρντέν στον δρόμο και στο μηχανάκι τους αλλά ακόμα και η ίδια δεν πιστεύει στην ευτυχία που συντελείται. Η Αριάν, μια 15χρονη που επιθυμεί να δώσει το μωρό της σε ανάδοχους γονείς, εξαιτίας της κακοποιητικής μητέρας της η οποία επιθυμεί να γίνει γιαγιά ή ακόμα και να αντικαταστήσει τη μητέρα αφού η Αριάν δεν θέλει το μωρό – υποτίθεται ότι είναι αποφασισμένη να σταματήσει το ποτό, τους αλήτες φίλους και τις κακοποιητικές καταστάσεις που έκαναν την Αριάν να μην θέλει να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο και να γίνει μητέρα, εν μέσω τέτοιας φτώχιας όπως λέει και η ίδια. Η ιστορία της Αριάν είναι η πιο δυνατή ιστορία και το τελευταίο πλάνο του μωρού της την ώρα που το αποχαιρετά είναι ότι πιο γλυκόπικρο έχουμε δει σε ταινία τα τελευταία χρόνια.
Η ομορφιά των μωρών, η αγωνία του θεατή για το τι θα απογίνουν, νεαρές κοπέλες που φτάνουν σε σημείο να μην θέλουν τα ίδια τα παιδιά τους επειδή τους παρατάει ο σύντροφος τους, μητέρες που δημιουργούν εχθρικά περιβάλλοντα και έπειτα ζητάνε και τα ρέστα, η φτώχια και η αμμορφωσιά ως ανασταλτικοί παράγοντες της ευτυχίας, η αποτελεσματική σκηνοθεσία των Νταρντέν και το σενάριο τους που βρίσκουν πάντα ιδέες για κάτι καινούργιο που θα μας εκπλήξει, οι ερμηνείες των κοριτσιών, όλα παίρνουν άριστα. Η ταινία δεν θέτει ερωτήματα, δεν εκβιάζει συναισθήματα, δεν δημιουργεί καν αντίπαλα στρατόπεδα. Διότι οι Νταρντέν γνωρίζουν καλά, πως σε κοινωνικά ζητήματα που δεν υπάρχουν απαντήσεις, είναι άσκοπο να δημιουργείς ερωτήματα. Μπορείς μόνο να βοηθάς.
Όλα είναι αποτελεσματικά σε αυτή την υπέροχη κοινωνική ταινία, τίποτα δεν είναι περιττό και όλα οδηγούν στο να κάνουν αυτές τις ΝΕΑΡΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ, βραβευμένες στο τελευταίο Φεστιβάλ Κανών για το σενάριο τους, την καλύτερη ταινία των Αδελφών Νταρντέν εδώ και χρόνια και ένα μεγάλο μάθημα ανθρωπιάς, αισιοδοξίας αλλά και Ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr