Το πρώτο και (φυσικά) καλύτερο «Jurassic Park», όσο περίεργο και αν ακούγεται, φέτος γίνεται… 32 ετών. Έχουν δηλαδή περάσει 32 χρόνια από τότε που ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, έφτιαξε μια ταινία – θρύλο μετατρέποντας τους δεινόσαυρους σε κομμάτι της …pop κουλτουρας. Εκατομμύρια παιδιά ανά τον πλανήτη αγάπησαν τα γιγάντια και άκρως επικίνδυνα προϊστορικά πλάσματα, των οποίων οι μετοχές ανέβηκαν στον ουρανό με τις επιχειρήσεις κολοσσούς που στήθηκαν γύρω τους (παντός τύπου παιχνίδια, μπλουζάκια κ.λπ.).
Ωστόσο, όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, όσο τα χρόνια περνούσαν τόσο οι ταινίες γύρω τους αυξάνονταν και όσο οι ταινίες αυξάνονταν τόσο το θέμα εξαντλούνταν. Oπότε σήμερα, τρία χρόνια μετά το «Jurassic World: Κυριαρχία» (2022), βλεπουμε την …εβδομη ταινία του franchise. Όμως να που στη νέα ταινία βλέπουμε επίσης ότι έχει γίνει μια στοιχειώδης προσπάθεια για το φρεσκάρισμα που εδώ και χρόνια είχε φανεί ότι ο μύθος χρειαζόταν.
Με σώμα Τομ Κρουζ α λα Επικίνδυνες αποστολές, η Σκάρλετ Τζόχανσον ηγείται μιας ομάδας (ας την αποκαλέσουμε μισθοφόρων) η οποία βρίσκεται στο αποκλεισμένο από τον υπόλοιπο κόσμο νησί του Ισημερινού προκειμένου να πάρει δείγμα από το αίμα των κατοίκων του, των δεινοσαύρων. Είναι μάλλον ειρωνικό που το DNA των προϊστορικών πλασμάτων, περιέχει ουσίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή σωτήριων φαρμάκων για τον… άνθρωπο – ειρωνικό αν λάβουμε υπόψη την ποσότητα του ανθρώπινου κρέατος που οι δεινόσαυροι έχουν καταναλώσει από το 1993 μέχρι τις μέρες μας…
Οπότε μέσω αυτής της ιδέας, προσαρμοσμένης πάντα στον επιδερμικό χειρισμό που χαρακτηρίζει το Χόλιγουντ απέναντι στα «μεγάλα θέματα» των καιρών μας, η ταινία του Εντουαρντς καταφέρνει να αποκτήσει κάποιο ενδιαφέρον συνδυάζοντας το «παλαιού τύπου» εξωτικό παραμύθι με ένα μεγάλο τραύμα των ημερών μας, των φαρμάκων και της εκμετάλλευσης των φαρμακοβιομηχανιών.
Εκτιμάς επίσης το γεγονός ότι η νέα αυτή ταινία έχει έναν αέρα νοσταλγίας. Στο πρώτο μισό της θυμάσαι τα «Σαγόνια του καρχαρία» (όλα γίνονται πάνω σε ένα σκάφος) και στο δεύτερο, μέσα στην άγρια φύση του νησιού, με τους καταρράκτες, το τροπικό κλίμα και τους γκρεμούς των απόκρημνων βουνών όπου δεινόσαυροι – πουλιά προσπαθούν να προστατέψουν τα αυγά τους από την ανθρώπινη απειλή, νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε Ιντιάνα Τζόουνς περιπέτεια.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr