Ένας λαϊκός ήρωας
Η Κορσική είναι ένα νησί που επί χρόνια έζησε από την κτηνοτροφία κατσίκας. Κάτι όμως που τα τελευταία χρόνια έχει περιοριστεί καθώς φαίνεται ότι κερδίζει έδαφος ο τουρισμός.
Ένας από τους τελευταίους κτηνοτρόφους κατσίκας είναι ο Ζοζέφ, ένας νεαρός άνδρας ο οποίος επιμένει στην παραδοσιακή οικονομία του νησιού. Όμως τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα έχουν βάλει στο μάτι τη γη του και προσπαθούν να του την πάρουν. Εκείνος αντιστέκεται και απορρίπτει τις προσφορές που του γίνονται για να πουλήσει τη γη του. Οι πιέσεις εντείνονται μέχρι που κάποια μέρα, κατά τη διάρκεια μιας διένεξης, ο Ζοζέφ χωρίς να το θέλει σκοτώνει τον άνδρα που τον απειλεί. Κι έτσι ξαφνικά ο νεαρός κτηνοτρόφος θα γίνει φυγάς και θα προσπαθήσει να σώσει τη ζωή του από την τοπική μαφία που τον κυνηγά για να εκδικηθεί. Αρχικά ξάδελφός του Πιέρ προσπαθεί να τον φυγαδεύσει στη Σαρδηνία. Και στη συνέχεις η ανιψιά του η Βανίνα χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναλαμβάνει να αποκαλύψει τι ακριβώς έχει συμβεί με το θείο της και ποιοι είναι εκείνοι που την κυνηγούν. Σε μικρό χρονικό διάστημα ο Ζοζέφ θα μετατραπεί σε λαϊκό ήρωα του νησιού στο πρόσωπο του οποίοι οι κάτοικοι βλέπουν εκείνον που αντιστάθηκε στην τοπική μαφία για να σώσει τον τόπο του από τους καταπατητές.
«Ο Μοϊκανός» (Le Mohican) του Φρεντερίκ Φαρούτσι, που κέρδισε το βραβείο κοινού στο τμήμα Meet the Neigboars του 65ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι μια ταινία που θίγει το ζήτημα της καταστροφής του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων στο όνομα της τουριστικής ανάπτυξης. Ο Μοϊκανός του Φαρούτσι είναι ένας μοναχικός άνδρας που χωρίς να το θέλει αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπος με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που χρησιμοποιώντας μεθόδους της μαφίας προσπαθούν να επιβληθούν στις τοπικές κοινωνίες. Μια δυναμική ταινία καταδίωξης, ένα νουάρ με κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις.
Στην ταινία λειτουργεί ιδιαίτερα και το τραχύ τοπίο της Κορσικής. Αφενός χώρος όπου ο ήρωάς του Φαρούτσι βρίσκει τρόπους να κρυφτεί αφετέρου ως χώρος κλειστοφοβικός που δεν του δίνει διεξόδους διαφυγής.
Ο σκηνοθέτης με δεξιοτεχνία χτίζει έναν δυνατό χαρακτήρα που δεν λέει πολλά, αλλά με τις πράξεις του υπονοεί πολύ περισσότερα. Είναι σαν να μιλά εξ ονόματος όλων των τουριστικοποιημένων περιοχών της Μεσογείου, που στο όνομα της “ανάπτυξης” έχουν απωλέσει την αυθεντικότητά τους και έχουν γίνει περιοχές “κλειστές” ακόμη και για τους ντόπιους. Άλλωστε εμείς στην Ελλάδα βιώνουμε ήδη μια παρόμοια κατάσταση και μάλιστα, με την ανοχή -αν όχι παρότρυνση- της Πολιτείας.
Ο σκηνοθέτης Φρεντερίκ Φαρούτσι δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξος καθώς πιστεύει ότι ο καπιταλισμός είναι κάτι σαν θρησκεία για την κυβέρνηση που πιστεύει ότι η αγορά θα λύσει όλα τα προβλήματα.
Τελειώνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι «Ο Μοϊκανός» εκτός όλων των άλλων μπορεί να ιδωθεί και ως ένα σύγχρονο γουέστερν που διαθέτει όλα όσα χαρακτηρίζου το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος αλλά διατηρεί έντονο το κορσικάνικο άρωμά του.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com