Μια ντίβα σε νοητική παρακμή προσφέρει έναν ιδιαίτερα ουσιαστικό ρόλο για την Τζέσικα Λανγκ, στον οποίο μπορεί να βυθιστεί με τη συνηθισμένη της λεπτή ένταση. Είναι επίσης μια πρωτότυπη προσέγγιση στο ζήτημα της άνοιας και των επιπτώσεών της, χρησιμοποιώντας έξυπνα τη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα μιας θεατρικής σκηνής. Ενώ υπάρχουν εξαιρετικά συγκινητικές σκηνές στην πορεία, η ταινία βασίζεται στο καλλιτεχνικό της περιβάλλον, προσφέροντας ρεαλιστικές παρατηρήσεις, επιτρέποντας παράλληλα στη Λανγκ να λάμψει.
Η θρυλική Λίλιαν (Τζέσικα Λανγκ) του Μπρόντγουεϊ είναι το είδος της σταρ που δεν δημιουργούν πια. Είναι τόσο σίγουρη για τις ικανότητές της που δεν μπορεί να παραδεχτεί ότι δυσκολεύεται να συμβαδίσει με μια νέα παραγωγή του “Ο Βυσινόκηπος”. Η επί χρόνια βοηθός της, Έντιθ (Κάθι Μπέιτς), φροντίζει να φτάνει παντού στην ώρα της, αλλά την απογοητεύει το γεγονός ότι η Λίλιαν αρχίζει να γίνεται ξεχασιάρα. Ο σκηνοθέτης της παράστασης Ντέιβιντ και η παραγωγός Τζέιν επιμένουν να δει έναν γιατρό, ο οποίος διαγιγνώσκει μια μορφή άνοιας. Αλλά η Λίλιαν συνεχίζει, και καθώς πλησιάζει η βραδιά πρεμιέρας, όλοι ανησυχούν.
Μετά από μια ζωή επικεντρωμένη στο ταλέντο της, είναι κατανοητό ότι η Λίλιαν αδυνατεί να αντιμετωπίσει την αλήθεια. Με την κόρη της Μάργκαρετ και την οικογένειά της, αποσύρεται στη σιωπή. Η συζήτηση με τον γείτονά της, Τάι (Πιρς Μπρόσναν), απέναντι από τα μπαλκόνια τους, της προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία να φλερτάρει όπως παλιά. Και όταν η Έντιθ ανακαλύπτει την κατάστασή της, αγωνίζεται να μείνει, όπως υποσχέθηκε στον εκλιπόντα σύζυγο της Λίλιαν ότι θα έμενε πάντα κοντά της. Εν τω μεταξύ, ένα συνεργείο βίντεο βιντεοσκοπεί όλα αυτά καθώς καταγράφουν για την παραγωγή.
Η Λανγκ είναι συναρπαστική ως μια γυναίκα που ξέρει ότι είναι μια σπουδαία ηθοποιός, αλλά ποτέ δεν ήταν μια καλή σύζυγος ή μητέρα. Για εκείνη, πάντα είχε να κάνει με το έργο, και τώρα έχει προβλήματα με αυτό. Αλλά επιμένει ότι είναι ακόμα ενεργή και ότι μπορεί να συνεχίσει την παράσταση. Κάτι που φυσικά προκαλεί νευρικότητα σε όλους γύρω της, και κάθε ένας από τους δευτερεύοντες ηθοποιούς είναι εξαιρετικός στο να μεταφέρει μια συγκεκριμένη αντίδραση στην επικείμενη ασθένεια της Λίλιαν.
«Εξαφανίστηκες πριν από πολύ καιρό», λέει με νόημα η Μάργκαρετ μόλις ανακάλυψε τη διάγνωση της μητέρας της. Αυτό επιτρέπει στην ταινία να πει ενδιαφέροντα πράγματα για τη φύση ενός ερμηνευτή, κυρίως το μείγμα ανυπακοής, ανθεκτικότητας και αυταπάτης που απαιτούνται για να παίξει κάποιος έναν σημαντικό ρόλο. Το να παρακολουθείς τη Λίλιαν να βάζει στόχο να πετύχει αυτό το τελευταίο έργο είναι συναρπαστικό, όχι επειδή φαίνεται σαφές ότι δεν θα τα καταφέρει, όπως πιστεύουν όλοι γύρω της, αλλά επειδή υποψιαζόμαστε ότι ίσως τα καταφέρει.
Ο σκηνοθέτης Μάικλ Κρίστοφερ, βραβευμένος με Πούλιτσερ και Τόνι για το “The Shadow Box” του 1977, καθώς και συγγραφέας αρκετών άλλων θεατρικών έργων και ηθοποιός ο ίδιος, γνωρίζει πολύ καλά το θεατρικό κόσμο και καταφέρνει να δημιουργήσει την απαραίτητη αγωνία γύρω από το ερώτημα αν η Λίλιαν θα φτάσει τελικά στην πρεμιέρα. Το δυνατό σημείο εδώ είναι ότι η Λανγκ που δεν ακολουθεί τον εύκολο δρόμο με αυτή την απεικόνιση. Γεμίζει με την αίσθηση της δυσπιστίας ότι αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει στη σπουδαία Λίλιαν Χολ, η οποία φαίνεται να είναι ένα άτομο που δεν έχει επίγνωση του χρόνου ζωής.
Ανδρέας Κουταλάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα popitandmovieon.gr