Μια τηλεοπτική παραγωγή που κατάφερε να βρει τον δρόμο και για την κινηματογραφική αίθουσα, τοποθετείται στον δύσκολο χώρο του θεάτρου στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης και που αξίζει – κυρίως – για την ερμηνεία της πρωταγωνιστριας της, Τζέσικα Λανγκ.
Παίζοντας μια σπουδαία θεατρική ηθοποιό του Μπρόντγουεϊ η οποία βρίσκεται σε κρίση, η Λανγκ, όχι ακριβώς σαν μια άλλη Νόρμα Σίρερ στην «Λεωφόρο της δύσης» (παρότι η ηρωίδα της κλασικής ταινίας του Μπίλι Γουάιλντερ περνάει από το μυαλό σου), «κουβαλά» αυτό από το οποίο πάρα πολλοί ηθοποιοί έχουν μάθει να ζουν: την εσωτερική μάχη με τον εαυτό του και κυρίως τον ναρκισσισμό τους.
Ξεψαχνιζοντας τον εσωτερικό κόσμο της κεντρικής ηρωίδας, η «Κυρία Χολ» πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω και λέει ότι όσοι έχουν δώσει την ζωή τους στην δουλειά ξεχνούν ότι τελικά «η ζωή να είναι αλλού». Όμως λέει επίσης ότι για κάποιους αυτή ακριβώς η δουλειά είναι η ζωή, γιατί έτσι είναι φτιαγμένοι • τελεία και παύλα.
Συνεπώς, με αυτά τα δεδομένα, ο σκηνοθέτης Μάικλ Κρίστοφερ κτίζει με ευγένεια μικρές ή μεγάλες καταστάσεις με τα πρόσωπα που περιβάλλουν την κυρία Χολ, μοιράζοντας τον χρόνο ανάμεσα στην βοηθό της (θαυμάσια όπως πάντα Κάθι Μπέιτς) και στην κόρη της (Λίλι Ρέιμπ) στην οποία δεν έδωσε ποτέ την σημασία που οφείλει να δώσει μια μητέρα. Κάπου, μια φαντασίωση με την μορφή του Πιρς Μπρόσναν, δίνει – κάπως αμήχανα – τον κωμικό τόνο της ταινίας που σε γενικές γραμμές λέει μια αρκετά προβλέψιμη ιστορία και ως θέαμα προκαλεί στεναχώρια.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr