Μια μπάντα που άφησε εποχή
Οι Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες, εν συντομία Κόρε. Ύδρο. Είναι, ή μάλλον ήταν, ένα συγκρότημα από την Κέρκυρα που με την εμφάνισή του έφερε επανάσταση στη μουσική σκηνή της ελληνικής ίντι ποπ/ροκ μουσικής!
Ο σκηνοθέτης -που δεν είναι σκηνοθέτης, όπως υποστηρίζει- Βύρων Κριτζάς με το ντοκιμαντέρ «Εδώ μιλάνε για λατρεία» επιχειρεί να αναβιώσει την ιστορία του συγκροτήματος και να διερευνήσεις τις σκέψεις και τις σχέσεις των μελών του. Έχοντας ως κύριο πρόσωπο τον Παντελή Δημητριάδη, ο Κριτζάςξεκινά από τη χρονιά ίδρυσης των Κόρε. Ύδρο. Το 1993. Μαθαίνουμε για τον όρο Κερκυραϊσμός (ή Κορφισμός και Κολοκυθοκορφισμός) που είναι μια πολιτιστική αυταρέσκεια που έχουν οι Κερκυραίοι κι από εκεί ξεδιπλώνεται η συναρπαστική πορεία αυτών των νέων παιδιών που σύντομα κατέκτησαν τη μουσική σκηνή της χώρας. Βλέππυμε εκείνη η φλόγα, τη δημιουργική νεανική τρέλα, την αυθεντική ένταση να γίνονται στίχος, μουσική και ρυθμός.
Οι πρωταγωνιστές θυμούνται αφηγούνται, εξομολογούνται. Ιδίως ο Παντελής και λιγότερο ο εσωστρεφής και σιωπηλός Αλέξανδρος Μακρής που ο σκηνοθέτης αποκαλεί “μουσική ιδιοφυία” . Ακολουθούμε τα βήματα της επιτυχίας του συγκροτήματος μέχρι το Γενάρη του 2014 που διαλύθηκε. Η δημιουργική σχέση του Παντελή και του Αλέξανδρου είχε κορεσθεί και όλα έφτασαν στο τέλος.
Ένα ιδιαίτερο ντοκιμαντέρ, που μπορεί να είναι μουσικό αλλά ο Βύρων Κριτζάς “βλέπει” πάνω απ’ όλα τα μέλη, τους ανθρώπους που συγκρότησαν του Κόρε. Ύδρο. Και τους εξετάζει ως προσωπικότητες με τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να έχει ο καθένας. Ιδίως ο Παντελης, που είναι ο πρωταγωνιστής, γίνεται πολύ εξομολογητικός, ξεγυμνώνεται μπροστά στην κάμερα.
Από εκεί και πέρα υπάρχει πολύ καλός σκηνοθετικός ρυθμός, ο Κριτζάς δεν αφηγείται επίπεδα αλλά με κορυφώσεις και αναδεικνύει ιδανικά τον καλλιτεχνικό έργο, δηλαδή τα τραγούδια των Κόρε. Ύδρο. Ενός πρωτοποριακού συγκροτήματος που αποενοχοποιείσαι την ιδαιτερότητα και έφερε έναν ιδιαίτερο ήχο στην ελληνική μουσική σκηνή.
Η ταινία τιμήθηκε με τον Αργυρό Αλέξανδρο στο τμήμα New comers και με το Βραβείο Κοινού στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com