Εξαίρετες εντυπώσεις αφήνει η πρώτη μεγάλου μήκους δημιουργία του γεννημένου στη Γερμανία, μεγαλωμένου στην Αθήνα και σπουδαγμένου (κινηματογράφο) στη Δανία Ντανιέλ Μπόντα. Ο κεντρικός ήρωας, ο Στέλιος (Αντώνης Τσιοτσιόπουλος) είναι ένας μοναχικός δάσκαλος μουσικής «καταχωνιασμένος» σε κάποια ορεινή επαρχία, από όπου ονειρεύεται κάποια στιγμή να ξεφύγει και να βρεθεί στην παραλία του τίτλου της ταινίας.
Ο δάσκαλος δεν τα πηγαίνει καλά με κανέναν – ούτε καν με τον εαυτό του. Παρεξηγεί ακόμα και τα καλοπροαίρετα αστεία που του κάνει ο μοναδικός «φίλος» του (Δρόσος Σκώτης) τον οποίο, αδίκως, διαρκώς αποπαίρνει. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η σκυλίτσα του δάσκαλου, η Μαρία, γι’ αυτό και όταν η τελευταία μυστηριωδώς εξαφανίζεται, εκείνος χάνει την γη κάτω από τα πόδια του.
Οι «Μαλδίβες», φυσικά, είναι η ουτοπία, το όνειρο που όλοι βαθιά μέσα μας έχουμε και που μας «τρώει» την ψυχή καθημερινά αλλά που ποτέ δεν θα κάνουμε πραγματικότητα, είτε επειδή δεν έχουμε τον χρόνο, είτε επειδή φοβόμαστε. Ισως επειδή η απόκτησή του δεν είναι υπόθεση εύκολη – τουναντίον απαιτεί θυσία και θάρρος και τσαγανό, όλα αυτά που ο δάσκαλος, παρά την «μάτσο» συμπεριφορά του, τελικά δεν έχει. Και όταν τελικά αποφασίσουμε ότι ήρθε η ώρα για τις Μαλδίβες μας, τι βλέπουμε; Ότι ο χρόνος έχει κυλήσει.
Ο Μπόλντα ελέγχει καλά το θέμα του και τολμά να το «στολίσει» ακόμα και με μια νότα μεταφυσικής που μεταφέρει την ταινία σε μια άλλη διάσταση, φλερτάροντας ακόμα και με το είδος του θρίλερ (χωρίς η ταινία να γίνεται ποτέ αμιγώς θρίλερ). Φιλμικά, οι «Μαλδίβες» φέρουν μια αίσθηση νοσταλγίας, παραπέμποντας σε ένα σινεμά που δεν υπάρχει πλέον, ή και αν υπάρχει σπανίζει.
Το ασπρόμαυρο φιλμ με μετέφερε για λίγο στα πρώτα χρόνια του Τζιμ Τζάρμους, η αίσθηση που γενικότερα σου αφήνει η ταινία είναι της πολύ καλά οργανωμένης χειροποίητης δημιουργίας, που όταν πρέπει μπορεί να γίνει τρομακτική, όταν πρέπει προκαλεί χαμόγελα και δεν χάνει ποτέ την ατμόσφαιρά της Δεν την κατατάσεις εύκολα σε κάποιο συγκεκριμένο «είδος» και σίγουρα, με τίποτα δεν την προσπερνάς.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr